Сураи Аз-Зумар — Оят 29

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• مَثَلًا — мисол, намуна.
• شُرَكَاءُ مُتَشَاكِسُونَ — шариконе, ки бо ҳамдигар дар низоъ ва ихтилофанд, бадхулқ ва нофармонбардоранд.
• سَلَمًا لِّرَجُلٍ — бандае, ки танҳо ба як оғо тааллуқ дорад ва аз ҳеҷ кас дигар фармон намегирад, дар оромӣ ва осудагӣ қарор дорад.
• هَلْ يَسْتَوِيَانِ مَثَلًا — оё ин ду нафар дар мисол баробар мешаванд? (Ин савол ба маънои инкор аст, яъне ҳаргиз баробар намешаванд).
• الْحَمْدُ لِلَّهِ — ҳамаи ситоишҳо аз они Худованд аст.
• بَلْ أَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُونَ — балки бештари онҳо намедонанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят барои равшан сохтани фарқи байни мушрик ва муъмин мисоле меорад. Ӯ ду нафарро мисол меоварад: як бандае, ки байни чанд оғои гуногун тақсим шудааст ва он оғоён бо ҳамдигар дар низоъ ва душманӣ қарор доранд. Ҳар яке аз онҳо аз ин банда коре талаб мекунад, ки дигаре аз он розӣ нест. Ин банда дар ҳайрат ва саргардонӣ аст, намедонад кори кӣро иҷро кунад ва чӣ гуна ҳамаро розӣ созад. Вай ҳамеша дар изтироб ва нооромӣ ба сар мебарад.

Дуввум бандаест, ки танҳо ба як оғо тааллуқ дорад. Вай мақсади оғои худро медонад ва танҳо ба ӯ хизмат мекунад. Ӯ дар оромӣ, осудагӣ ва равшанӣ қарор дорад, зеро медонад чӣ чизе оғои ӯро розӣ месозад ва чӣ чизе ӯро ба хашм меоварад.

Оё ин ду нафар дар мисол баробар мешаванд? Ҳаргиз баробар намешаванд. Ин мисол барои мушрик ва муъмин аст. Мушрик ба худоёни бисёр ибодат мекунад, ки ҳар яке талаби гуногун дорад ва ӯро дар ҳайрат мегузорад. Аммо муъмин танҳо Худованди ягонаро ибодат мекунад, ки Раҳмон ва Раҳим аст, ва ӯ дар дил оромӣ ва дар зиндагӣ равшанӣ дорад.

Пас ҳамаи ситоишҳо аз они Худованд аст, ки ҳуҷҷату далели худро равшан сохт. Балки бештари мардум намедонанд ва ба ҷои тавҳид ба ширк рӯй меоваранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки тавҳид (яктои Худоро ибодат кардан) сабаби оромии дил ва равшании роҳ аст, дар ҳоле ки ширк боиси ҳайрат, изтироб ва саргардонӣ мегардад.
• Муъмин бояд бидонад, ки танҳо Худованд соҳиби ҳақиқии ӯст ва танҳо Ӯро бояд розӣ созад, на чандин худои гуногунро.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба ақли худ муроҷиат кунад ва биандешад: оё касе, ки ба як Худои ягона ибодат мекунад, бо касе, ки ба бутҳои бисёр рӯй меоварад, баробар аст?
• Ҳамаи ситоишҳо барои Худованд аст, ки роҳи ҳақро ба мо нишон дод ва мо бояд шукргузор бошем.
• Бештари одамон аз ҳақиқат бехабаранд, пас мо бояд дониши худро афзун кунем ва дигаронро бо нармӣ ба роҳи рост даъват намоем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ислом дини осонӣ, равшанӣ ва оромӣ аст, на дини саргардонӣ ва ҳайрат.