Sura An-Nisa — Werset 17

Znaczenie słów:

• As-sū’ — zło, czyn zabroniony, grzech.
• Bi-jahālah — w stanie niewiedzy, nieświadomości; oznacza to, że człowiek nie zdaje sobie sprawy z konsekwencji swojego czynu lub lekceważy jego wagę.
• Min qarīb — w krótkim czasie, czyli przed nadejściem śmierci, zanim będzie za późno.

Tafsir:

Bóg przyjmuje skruchę jedynie od tych, którzy popełniają zło i grzechy w stanie niewiedzy – to znaczy nie zdają sobie sprawy z powagi czynu, jego złych skutków i tego, że ściąga on gniew Boga. Dotyczy to zarówno grzesznika świadomego zakazu, jak i tego, który błądzi – każdy, kto popełnia grzech, jest w pewnym sensie ignorantem, ponieważ nie pojmuje w pełni konsekwencji swojego postępowania. Następnie taka osoba szczerze żałuje i wraca do swojego Pana, zanim zobaczy śmierć na własne oczy – zanim nadejdzie jej ostatnia chwila i zanim będzie za późno na nawrócenie. Dla takich ludzi Bóg przyjmuje skruchę, odpuszcza im winy i okazuje miłosierdzie. Bóg jest wszechwiedzący – zna szczerość intencji każdego, kto się do Niego zwraca – i mądry w swoim prawodawstwie oraz przeznaczeniu, gdyż wyznaczył jasne zasady przyjęcia pokuty.

Korzyści płynące z wersetu:

1. Bóg jest miłosierny i otwarty na powrót swoich sług – nie zamyka drzwi skruchy przed tymi, którzy szczerze żałują.
2. Skruchę należy składać szybko, nie odkładając jej na później – nikt nie zna godziny swojej śmierci.
3. Nawet najcięższe grzechy mogą zostać odpuszczone, jeśli towarzyszy im szczera pokuta i powrót do Boga.
4. Islam uczy nadziei – człowiek nie powinien rozpaczać, nawet jeśli pobłądził, bo Bóg czeka na jego powrót.
5. Werset ten zachęca do ciągłej samooceny i szybkiego naprawiania błędów, co buduje czyste sumienie i bliskość z Bogiem.