Sura An-Nisa — Werset 16

Znaczenie słów:

• اللَّذَانِ – dwaj (mężczyzna i kobieta), którzy dopuszczają się czynu.
• يَأْتِيَانِهَا – popełniają ten czyn (cudzołóstwo/rozpustę).
• فَآذُوهُمَا – zadajcie im ból (poprzez słowa, naganę, karę cielesną).
• تَابَا – okazali skruchę i zaprzestali grzechu.
• أَصْلَحَا – poprawili swoje postępowanie i uczynki.
• فَأَعْرِضُوا عَنْهُمَا – odstąpcie od ich karania i pozostawcie ich w spokoju.

Tafsir (interpretacja) wersetu:

Ten werset odnosi się do osób, które dopuściły się czynu rozpusty (ziny) – zarówno mężczyzny, jak i kobiety. Na początku islamu, zanim zostały objawione szczegółowe kary za cudzołóstwo, nakazano wiernym, aby wymierzyli takim osobom karę w postaci upokorzenia, nagany słownej, a nawet bicia – wszystko to, co mogło ich zawstydzić i powstrzymać od dalszego grzechu. Kara ta miała charakter wychowawczy i miała na celu oczyszczenie społeczności z tego ohydnego czynu.

Następnie werset wskazuje, że jeśli te osoby okażą szczerą skruchę – porzucą grzech, żałując go w sercu, i poprawią swoje uczynki, stając się ludźmi prawymi – należy zaprzestać ich karania i nie wyrządzać im krzywdy. Nie wolno im wypominać przeszłości ani ich poniżać, ponieważ ten, kto pokutuje, jest jak ten, kto nigdy nie popełnił grzechu. Allah jest bowiem Przebaczający i Miłosierny dla swoich sług, którzy zwracają się do Niego w skrusze.

Należy jednak wiedzieć, że ten przepis obowiązywał we wczesnym okresie islamu i został później zastąpiony przez szczegółowe kary ustanowione w Koranie i Sunnie: osoba niezamężna, która dopuściła się rozpusty, otrzymuje karę stu batów oraz zesłanie na rok, natomiast osoba zamężna (muhsan) – kamienowanie na śmierć. Kara ta jest wykonywana przez władzę sądowniczą, a nie przez jednostki.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Łagodność i stopniowość w prawodawstwie – islam wprowadzał kary stopniowo, aby społeczność mogła je zaakceptować i zrozumieć ich mądrość.
2. Brama skruchy jest zawsze otwarta – nawet po popełnieniu tak ciężkiego grzechu, jakim jest rozpusta, Allah daje szansę na powrót do Niego i oczyszczenie się.
3. Wychowawczy charakter kar – kary w islamie mają na celu poprawę człowieka, a nie jego zniszczenie; stąd nakaz zaprzestania karania po okazaniu skruchy.
4. Miłosierdzie jako cecha wspólnoty – wierni powinni być miłosierni wobec błądzących, którzy wracają na właściwą drogę, i nie powinni ich piętnować.
5. Ochrona społeczeństwa przed rozprzestrzenianiem się rozpusty – islam dba o czystość moralną społeczności, ale jednocześnie nie odbiera nadziei tym, którzy chcą się poprawić.
6. Piękno islamu – łączy on sprawiedliwość z miłosierdziem, surowość wobec grzechu z łagodnością wobec grzesznika, który żałuje.