Сураи Гафир — Оят 19

1. Маънои калимаҳо:

• خَائِنَةَ الْأَعْيُنِ: нигоҳҳои пинҳонӣ ва дуздидаи чашмҳо, яъне нигаристан ба чизе ки ҳаром аст ё нигаристани пинҳонӣ бо нияти бад.
• تُخْفِي الصُّدُورُ: он чизе ки дилҳо пинҳон медоранд ва дар дарун нигоҳ медоранд аз хайр ё шар.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло медонад он нигоҳҳои пинҳониро, ки чашмҳо дуздида мебинанд ва одамон кӯшиш мекунанд онро аз дигарон пинҳон доранд. Ин гуна нигоҳҳо аксар вақт ба сӯи чизҳои ҳаром ё бо нияти бад сурат мегиранд. Ҳамчунин Аллоҳ медонад ҳар чизеро, ки дилҳо дар даруни худ пинҳон медоранд — хоҳ некӣ бошад, хоҳ бадӣ. Ҳеҷ чиз аз илми Аллоҳ пинҳон намемонад, на нигоҳи дуздидаи чашм ва на нияту андешаҳои пинҳонии дилҳо. Илми Аллоҳ тамоман фаро гиранда аст ва ба ҳама чизҳо, ҳатто ба он чи дар даруни синаҳост, огоҳ аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки Аллоҳ ҳамеша назораткунанда аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон нест, бинобар ин бояд ҳамеша аз гуноҳҳои пинҳонӣ ва нигоҳҳои ҳаром парҳез кунем.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Аллоҳ на танҳо амалҳои зоҳирии моро медонад, балки ниятҳо ва андешаҳои даруниамонро ҳам медонад. Ин моро водор мекунад, ки дилҳои худро аз бадӣ пок кунем ва ниятҳои нек дошта бошем.
• Доnishtani in ki Alloh hamai sirru pinhoniro medonad, dar inson ehsosi nazorati ilohi va mas'uliyatro ziyod mekunad va ūro ba sui ixlos va pokdilii beyshtar hidoayat mekunad.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша худро дар ҳузури Аллоҳ ҳис кунем ва бидонем, ки ҳатто нигоҳи як лаҳзагии пинҳонӣ низ сабт мешавад ва барои он ҷавобгар хоҳем буд.
• Ин оят моро ба тавба ва ба сӯи Аллоҳ руҷӯъ кардан ташвиқ мекунад, зеро Ӯ ғаффор ва раҳим аст ва ҳар касро, ки ба сӯи Ӯ баргардад, мебахшад.