Сураи Гафир — Оят 18

1. Маънои калимаҳои душвор:

• الْآزِفَةِ: Рӯзи қиёмат; ин ном аз «узуф» гирифта шудааст, ки маънои наздикӣ ва фарорасиданро дорад.
• الْحَنَاجِرِ: Ҳалқумҳо; ҷамъи «ҳанҷара», ки роҳи нафасгирӣ дар гулӯ аст.
• كَاظِمِينَ: Ғамгинон ва андӯҳгинон; касоне ки аз шиддати ғам ва тарс хомӯш мондаанд ва сухан гуфта наметавонанд.
• حَمِيمٍ: Дӯсту хеши наздик ва ғамхоре, ки дар вақти сахтӣ ба кор ояд.
• شَفِيعٍ يُطَاعُ: Шафоаткунандае, ки шафоаташ қабул шавад ва суханаш шунида шавад.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, мардумро аз рӯзи қиёмат огоҳ кун ва битарсон — он рӯзе ки фаро расиданаш наздик аст ва ҳеҷ шакке дар омаданаш нест. Ҳар чизе ки дар пеш аст, наздик аст. Дар он рӯзи сахт, аз шиддати ҳавли он рӯз, дилҳои мардум аз ҷойҳои худ бармехезанд ва ба ҳалқумҳояшон мерасанд, зеро тарсу ғам онҳоро фаро гирифтааст. Онҳо дар ҳолате ҳастанд, ки аз шиддати андӯҳ ва ҳарос хомӯш мондаанд ва касе сухан намегӯяд, магар касе ки Худованди Раҳмон ба ӯ иҷозат диҳад.

Дар он рӯз ситамгарон — касоне ки бо ширк ва гуноҳ ба худ зулм кардаанд — ҳеҷ дӯсту хеши наздике надоранд, ки ба онҳо фоида расонад, ва ҳеҷ шафоаткунандае надоранд, ки шафоаташ қабул шавад ва ба суханаш гӯш дода шавад. Ҳеҷ кас наметавонад онҳоро аз азоби Худо наҷот диҳад ва ҳеҷ шафоате барои онҳо судманд нахоҳад буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки ҳамеша ба ёди рӯзи қиёмат бошем ва худро барои он рӯз омода созем, зеро он рӯз ҳатман меояд ва наздик аст.
• Аз оят мефаҳмем, ки амалҳои нек ва тақво дар ин дунё сармояи наҷот дар он рӯз аст; пас бояд аз гуноҳу зулм дурӣ ҷӯем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар дунё ба Худо таваккул кунем ва танҳо аз Ӯ мадад хоҳем, зеро дар он рӯз ҳеҷ дӯсту шафоате бе иҷозати Худо корсоз нест.
• Ин оят дили моро ба раҳмат ва адолати Худованд раҳнамун мекунад ва моро ба сӯи ислоҳи худ ва дурӣ аз ширку маъсият даъват менамояд.
• Ёдоварии ин рӯз ба мо кӯмак мекунад, ки дунёро ғояти ниҳоӣ напиндозем ва ба зиндагии ҷовидон дар охират бовар дошта бошем.