Surah Ghafir — Aya 19

Ma’anar Kalmomi:

• Khā'inat al-A'yun: Kallon da mutum ke yi a asirce, wato kallon da idanu ke yi a ɓoye ba tare da an san shi ba, kamar kallon abin da Allah ya haramta.
• Mā tukhfī al-Ṣudūr: Abin da ƙirji ke ɓoyewa, wato abin da zuciya ke tattarawa na alheri ko sharri, wanda ba ya bayyana ga mutane.

Tafsiri:

Allah Madaukakin Sarki Ya san duk wani kallo da idanu ke yi a ɓoye, wanda mutum ke kallo da nufin yin abin da bai dace ba, kamar kallon abin da Allah ya haramta ko kallo da ke tattare da zunubi. Haka kuma Ya san duk abin da ƙirji ke ɓoyewa na niyya, imani, ko munafunci, da alheri ko sharri. Babu wani abu da ke ɓoye ga Allah, ko da yake yana cikin zurfin zuciya, domin iliminsa ya ƙunshi dukkan abubuwa, na bayyane da na ɓoye, na ƙanana da na manya.

Fa’idodi:

1. Wannan aya tana nuna wa mutum cewa Allah yana lura da shi a kowane lokaci, har ma da abin da yake ɓoyewa a cikin zuciyarsa, don haka ya kamata ya tsare kansa daga duk wani abu da Allah bai yarda ba.
2. Tana karfafa imani da cewa Allah Mai ilimi ne wanda babu wani abu da ya ɓace masa, wanda hakan ke sa mutum ya kasance mai tsoron Allah a cikin ɓoye da bayyane.
3. Tana tunatar da mu cewa aikin zuciya yana da muhimmanci kamar aikin jiki, don haka mu gyara niyyoyinmu da tsarkake ƙalubanmu domin Allah.
4. Tana ba da bege ga masu alheri cewa Allah zai saka musu bisa abin da suka ɓoye na kyakkyawar niyya, kuma tana gargadi masu sharri cewa ba za su tsira daga ilimin Allah ba.