Surat Gafir — Ayat 2

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• تَنزِيلُ (tanzīlu): tedhake, mudhunake. Tegese: Al-Qur'an iki diturunake saka ndhuwur dening Allah.
• الْكِتَابِ (al-kitāb): kitab, yaiku Al-Qur'an.
• الْعَزِيزِ (al-'azīz): Kang Maha Mulya lan Maha Kuwasa, ora ana kang bisa ngalahake.
• الْعَلِيمِ (al-'alīm): Kang Maha Ngerti marang samubarang.

2) Katrangan surat Gafir ayat 2:

Ayat iki nerangake yen Al-Qur'an iku temen-temen tedhake saka ngarsane Allah, dudu gawene manungsa, dudu karangane Nabi Muhammad, lan dudu crita gawe-gawe. Allah kang nurunake iku Allah Kang Maha Mulya lan Maha Kuwasa, ora ana siji wae makhluk kang bisa ngalahake kekuwatane. Allah uga Maha Ngerti marang kabeh perkara, kalebu apa kang dadi kabutuhane lan maslahate para hamba-Ne. Mula, Al-Qur'an diturunake marang Nabi Muhammad kanthi kawruh kang sampurna saka Allah, supaya dadi pituduh lan pepadhang kanggo manungsa kabeh. Dadi, ayat iki negesake yen sumber Al-Qur'an iku mesthi saka Allah, ora ana keraguan bab iku.

3) Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Al-Qur'an iku temen-temen saka Allah, mula kudu diyakini lan dihormati kanthi sepenuh ati.
• Allah iku Maha Mulya lan Maha Kuwasa, mula ora ana kang bisa ngalang-alangi kekarepane.
• Allah iku Maha Ngerti marang kabutuhane hamba-Ne, mula kabeh piwulang ing Al-Qur'an iku mesthi ngemot kabecikan lan maslahat kanggo manungsa.
• Sapa wae kang maca lan ngamalake Al-Qur'an bakal entuk pituduh lan berkah saka Allah.
• Ayat iki nuwuhake rasa tresna marang Al-Qur'an, amarga ngerti yen kitab iki asale saka Allah Kang Maha Welas lan Maha Ngerti marang kawula-Ne.