Сураи Гафир — Оят 47

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «يَتَحَاجُّونَ»: баҳсу ҷидол мекунанд, якдигарро сарзаниш мекунанд.

— «الضُّعَفَاءُ»: заифон, яъне пайравони нотавон ва каммартаба дар дунё.

— «اسْتَكْبَرُوا»: касоне ки такаббур карданд, яъне сарварону бузургони кофирон.

— «تَبَعًا»: пайравон, тобеъон.

— «مُغْنُونَ»: дафъкунандагон, бартарафкунандагон.

— «نَصِيبًا»: ҳиссае, қисме.

1. Тафсири оят:

Ва ёд кун — эй Паёмбар — он вақтро, ки дӯзахиён дар оташ бо ҳам баҳсу ҷидол мекунанд ва якдигарро маломат менамоянд. Пайравони заиф ва нотавон, ки дар дунё тобеи сарварону бузургони худ буданд, ба онҳое ки такаббур варзида буданд, мегӯянд: «Мо дар дунё пайрави шумо будем ва аз шумо итоат мекардем, пас оё шумо метавонед ҳиссае аз азоби оташро аз мо дафъ кунед ва ба гардани худ гиред?» Онҳо мехоҳанд, ки сарваронашон қисме аз азоби дӯзахро ба ӯҳдаи худ бигиранд, то азоби онҳо сабуктар шавад. Аммо ин хоҳиш дар он ҷо ҳеҷ гоҳ иҷро намешавад, зеро ҳар кас ҷазои амали худро мебинад ва ҳеҷ кас наметавонад бори гуноҳи дигариро бардорад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дар дунё аз пайравии кӯр-кӯронаи роҳбарон ва бузургон бипарҳезем, махсусан агар онҳо ба сӯи гумроҳӣ ва нофармонӣ даъват кунанд.

— Нишон медиҳад, ки дар рӯзи қиёмат ҳеҷ кас наметавонад бори гуноҳи дигариро бардорад ва ҳар кас масъули амали худаш аст.

— Моро тарғиб мекунад, ки дар дунё ба фикри наҷоти худ бошем ва аз Худованд тавба ва омурзиш бихоҳем, пеш аз он ки пушаймонӣ фоида надиҳад.

— Ин оят муҳаббати инсонро ба ҳақиқат ва адолати Худованд зиёд мекунад, зеро Худо одил аст ва ҳеҷ касро зулм намекунад.

— Ва моро водор мекунад, ки Қуръонро бо дил гӯш кунем ва аз дастурҳои он пайравӣ намоем, то дар он рӯзи сахт аз аҳли дӯзах набошем.