Сураи Гафир — Оят 46

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• النَّارُ: оташ.
• يُعْرَضُونَ عَلَيْهَا: бар оташ нишон дода мешаванд.
• غُدُوًّا وَعَشِيًّا: субҳу шом.
• تَقُومُ السَّاعَةُ: рӯзи қиёмат барпо мешавад.
• آلَ فِرْعَوْنَ: пайравони Фиръавн.
• أَشَدَّ الْعَذَابِ: сахттарин азоб.

1. Тафсири оят:

Пас аз ғарқ шудан ва ҳалок гардидан, оли Фиръавн дар қабрҳои худ ба оташ нишон дода мешаванд — субҳу шом, то рӯзи ҳисоб. Ин оят далели равшани азоби қабр аст. Ва он рӯзе, ки қиёмат барпо мешавад, ба фариштагон фармон дода мешавад: «Оли Фиръавнро ба сахттарин азоб дохил кунед!» Яъне онҳоро ба оташи дӯзах ворид созед, ки ин ҷазои куфру дурӯғ баровардани онҳо ва боздоштани мардум аз роҳи Худост. Онҳо дар он ҷо ба азоби ҳамешагӣ ва беамон гирифтор мешаванд, ки ҳар лаҳза такрор мешавад ва ҳеҷ гоҳ сабук намегардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят исбот мекунад, ки азоби қабр ҳақ аст ва бояд ҳамеша ба Худо паноҳ бурд.
• Худо одил аст: ҳар касе ки мардумро аз роҳи ҳақ боздорад ва ба куфру зулм сарварӣ кунад, ба сахттарин азоб гирифтор мешавад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба роҳи Фиръавн ва пайравони ӯ наравем ва аз такаббур, куфр ва зулм дурӣ ҷӯем.
• Инчунин моро ба ёди охират ва рӯзи қиёмат водор мекунад, то ба амалҳои некӯ машғул шавем ва ба раҳмати Худо умедвор бошем.
• Қуръон моро огоҳ мекунад, ки ҳар амали бад ҷазои худро дорад ва ҳеҷ чиз аз назди Худо пинҳон намемонад.