Surah Ghafir — Aya 47

Ma'anar Kalmomi:

• يَتَحَاجُّونَ: suna jayayya da husuma a tsakaninsu.
• الضُّعَفَاءُ: mabiya da masu bin shugabannin kafirai.
• اسْتَكْبَرُوا: waɗanda suka yi girman kai, suka ƙi gaskiya.
• تَبَعًا: mabiya da masu biyayya.
• مُغْنُونَ: masu karewa ko taimakawa.

Tafsirin Ayar:

Ka tuna, ya Manzo, lokacin da mutanen wuta suke jayayya a cikin wuta, kuma suke zargin juna. Sai marasa ƙarfi (mabiya) su ce wa waɗanda suka yi girman kai daga shugabanninsu: "Lalle ne mu, a duniya, mun kasance mabiyanku muna bin umurninku a kan kafirci da ɓata. To, yau a cikin wuta, shin za ku iya kare mana wani rabo daga azabar wuta? Ku ɗauki wani ɓangare na azabar mu a kan kanku?" Wannan magana ce ta nuna nadama da yanke ƙauna, amma ba za su sami amsa mai daɗi ba, domin kowa a cikin wuta yana shagaltu da kansa, kuma azabar Allah ba ta da wani mai iya raba ta.

Fa'idodin Darasi:

1. Ayar tana nuna cewa bin shugabanni a kan ɓata ba zai amfani mutum ba a ranar lahira, kuma kowa zai ɗauki nauyin ayyukansa.
2. Tana gargaɗi masu iko da shugabanni da kada su tursasa al'ummarsu zuwa ga abin da ke fusata Allah, domin za su ɗauki laifin kansu da na waɗanda suka ɓatar.
3. Tana ƙarfafa mutum ya yi tunani da kansa, kada ya yarda ya zama ɗan koyi a kan kafirci ko sabo, domin hujja ba ta da amfani a ranar lahira.
4. Ayar tana nuna tsananin azabar wuta da kuma yadda masu laifi za su yi jayayya a cikinta, wanda ya sa mutum ya yi gaggawar tuba da komawa ga Allah kafin ya zo wannan ranar.
5. Tana ƙarfafa son rahama da adalci a tsakanin mutane, domin wanda ya yi tausayi da al'ummarsa a duniya, Allah zai ji tausayinsa a lahira.