Surat Gafir — Ayat 47

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• يَتَحَاجُّونَ : padha padu, padha tetembungan, siji lan sijine padha ngajokake alesan.
• الضُّعَفَاءُ : wong-wong kang ringkih, yaiku wong kang ora duwe pangaribawa lan kedudukan ing donya.
• اسْتَكْبَرُوا : wong-wong kang gumedhe, yaiku para panggedhe lan pembesar kang ora gelem manut marang bebener.
• تَبَعًا : wong kang manut, pengikut, kang nuruti apa kang didhawuhake.
• مُغْنُونَ : wong kang bisa nyukupi, bisa nyingkirake, bisa nanggung.
• نَصِيبًا : bagian, jatah, sepotong.

2) Katranganing ayat:

Ing ayat iki, Allah SWT ngandhani kanjeng Nabi Muhammad SAW bab kahanan ing akhirat, yaiku nalika para ahli neraka padha padu lan tetembungan ing antarane. Wong-wong kang ringkih ing donya — yaiku wong-wong biasa kang mung manut marang para panggedhene — banjur ngomong marang para panggedhe kang gumedhe nalika ing donya: "Ing donya biyen aku iki padha dadi pengikutmu, manut marang kowe, nuruti apa kang kok dhawuhake. Saiki kita padha-padha ana ing neraka. Apa kowe bisa nanggung sepotong saka siksa neraka iki kanggo aku? Apa kowe bisa ngenthengake bobot siksa kang ana ing awakku?"

Wong-wong kang ringkih iku ngarep-arep supaya para panggedhene kang biyen dadi panutane bisa mèlu nanggung siksa, amarga biyen dheweke mung manut lan ora duwe daya kanggo mbantah. Nanging pangarep-arep iku ora bakal kelakon, amarga saben wong bakal nanggung akibat saka lakune dhewe-dhewe. Para panggedhe kang gumedhe iku ora bisa nulungi sapa-sapa, malah dheweke dhewe uga padha nandhang siksa kang luwih abot amarga dadi panyebab kesasare wong liya.

Ayat iki nuduhake yen ing akhirat ora ana kang bisa nulungi utawa nanggung siksa wong liya, sanajan ing donya padha dadi pimpinan lan pengikut. Saben uwong bakal tanggung jawab marang apa kang wis dilakoni.

3) Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake marang kita supaya ora manut buta marang sapa wae, utamane marang wong kang ngajak marang dalan kang ora bener. Manut iku apik yen marang wong kang bener lan marang bebener.
• Kita kudu ngerti yen saben uwong bakal tanggung jawab dhewe-dhewe ing ngarsane Allah. Ora ana bapak, ora ana pimpinan, ora ana kanca kang bisa nanggung dosa kita.
• Ayat iki ngelingake supaya kita ora gumedhe lan ora sombong, amarga kesombongan iku bisa nggawa wong liya marang kesasar, lan ing akhirat bakal dadi penyesalan kang ora ana pungkasane.
• Kita dijak supaya tansah ngupaya ngelmu kang bener lan nggoleki bebener, ora mung manut marang tradhisi utawa pituduhe wong liya tanpa ngerti dhasare.
• Ayat iki nuduhake yen Islam iku agama kang ngajeni marang akal lan tanggung jawab pribadi. Saben uwong diwenehi kebebasan kanggo milih, nanging uga kudu gelem nanggung akibat saka pilihane.
• Kita kudu tansah ndonga lan nyuwun pangapura marang Allah, amarga mung Allah kang bisa nulungi lan ngluwari kita saka siksa neraka.