Сураи Гафир — Оят 48

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «اسْتَكْبَرُوا»: касоне ки такаббур карданд, яъне сардорони гарданкаш.

— «كُلٌّ فِيهَا»: ҳамаи мо дар он (дар оташ) ҳастем.

— «حَكَمَ»: ҳукм кард, доварӣ кард.

1. Тафсири оят:

Худованд хабар медиҳад, ки он сардорони такаббурпеша, ки дар дунё худро аз пайравии ҳақ баланд медонистанд, дар охират ба пайравони худ мегӯянд: «Ҳамаи мо — ҳам мо ва ҳам шумо — дар оташ ҳастем ва ҳеҷ кас аз мо наметавонад азоби дигариро ба гардан гирад ё каме аз онро сабук кунад. Ҳеҷ роҳи наҷоте аз ин оташ нест. Бегумон Аллоҳ миёни бандагонаш ба адлу инсоф ҳукм кардааст ва ба ҳар кас он чизеро додааст, ки сазовори он аст: мӯъминро ба биҳишт дохил кард ва кофирро ба дӯзах». Пас, дар он рӯз ҳеҷ кас на метавонад бору масъулияти дигариро бардорад ва ҳар кас танҳо сазои амали худашро мебинад.

1. Фоидаҳо аз оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки такаббур ва гарданкашӣ аз ҳақ сабаби ҳалокат аст ва инсонро ба дӯзах мерасонад.

— Ҳар кас дар рӯзи қиёмат танҳо ҷавобгари амали худаш хоҳад буд ва ҳеҷ кас бори гуноҳи дигариро намебардорад.

— Адлу инсофи Аллоҳ таоло комил аст; Ӯ ба ҳар бандааш он чизеро медиҳад, ки сазовори он аст, ва ҳеҷ кас дар ҳукми Ӯ зулм намебинад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки пеш аз фаро расидани рӯзи ҳисоб ба сӯи Аллоҳ тавба кунем, аз такаббур дурӣ ҷӯем ва роҳи ростӣ ва фурӯтаниро ихтиёр кунем, то аз аҳли биҳишт гардем.

— Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; хондани он ва андеша кардан дар маъноҳояш инсонро ба сӯи некӣ ва наҷот роҳнамоӣ мекунад.