Сураи Фуссилат — Оят 25

1. Маънои калимаҳо:

• وَقَيَّضْنَا: муҳайё кардем, тайёр кардем, муқаррар намудем.
• قُرَنَاءَ: ҳамнишинон, ҳамроҳон, дӯстони бад.
• زَيَّنُوا: оростанд, зебо нишон доданд, хушнамо карданд.
• مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ: он чи дар пеши онҳост, яъне корҳои дунё ва ҳолатҳои ҳозираи онҳо.
• مَا خَلْفَهُمْ: он чи дар паси онҳост, яъне корҳои охират ва ояндаи онҳо.
• حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ: сухани азоб бар онҳо воҷиб ва собит шуд.
• خَاسِرِينَ: зиёнкорон, онҳое ки сармояи худро аз даст додаанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки барои ин кофирон ва ситамгарон ҳамнишинон ва ҳамроҳоне аз шайтонҳо муқаррар кардем, ки ҳамеша бо онҳо ҳамроҳ бошанд. Он шайтонҳо корҳои бади онҳоро дар дунё дар назарашон зебо ва хушнамо карданд ва онҳоро ба лаззатҳо ва шаҳватҳои ҳаром ҳидоят намуданд. Инчунин, амри охиратро низ барояшон оростанд ва онҳоро водор карданд, ки ба қиёмат ва ҳисобу китоб бовар накунанд, то ки ёди охиратро аз дилашон бардоранд ва барои он амал накунанд. Ҳамин тавр, сухани азоб бар онҳо воҷиб шуд ва онҳо дар қатори умматҳои гузаштае аз ҷинну инс, ки пеш аз онҳо буданд ва кофир шуда буданд, ба оташи дӯзах дохил мешаванд. Ҳамоно онҳо дар дунё аъмоли худро зиён карданд ва дар охират нафсҳо ва аҳли худро аз даст доданд ва аз зиёнкорон гардиданд.

1. Фавоиди ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки одами бадкор ва гумроҳ вақте ки аз ёди Худо ғофил шавад, Худованд барои ӯ ҳамнишинони бад муқаррар мекунад, ки ӯро боз ҳам ба бадӣ тела медиҳанд. Пас бояд ҳамеша аз Худо паноҳ хостем, ки моро аз суҳбати бад нигаҳ дорад.
• Ҳамнишинон ва дӯстон дар ҳаёти инсон таъсири бузург доранд. Агар онҳо солеҳ бошанд, инсонро ба некӣ мебаранд ва агар бад бошанд, ӯро ба ҳалокат мекашанд. Пас бояд дӯстони некро интихоб кунем.
• Зебо нишон додани корҳои бад аз ҷониби шайтон ва ҳамнишинони бад боиси он мешавад, ки инсон гуноҳро хуб бинад ва аз он даст накашад. Ин боиси ҳалокат аст.
• Фаромӯш кардани охират ва бовар накардан ба қиёмат сабаби асосии зиёнкорӣ аст. Касе ки охиратро фаромӯш кунад, дар дунё низ зиён мекунад ва дар охират ҳақиқатан зиёнкор хоҳад буд.
• Ин оят ҳушдор медиҳад, ки роҳи кофирон ва гунаҳкорон роҳи зиён аст. Пас бояд аз он роҳ дурӣ ҷӯем ва ба роҳи рост, ки роҳи паёмбарон аст, биравем.
• Худованд одил аст ва касе ки ҳақро инкор кунад ва ба бадӣ рӯй оварад, сазовори азоб мешавад, чунон ки умматҳои пешин сазовор шуданд. Ин боиси ибрат аст барои аҳли хирад.
• Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки ҳамеша бо Худо робита дошта бошем, Қуръонро бихонем ва ба он амал кунем, то ки аз ҳамнишинони бад ва аз зиёнкорӣ дар амон бошем.