Сураи Фуссилат — Оят 24

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «مَثْوًى»: ҷойи иқомат ва паноҳгоҳ.

— «يَسْتَعْتِبُوا»: аз решаи «истиътоб» буда, маънои талаби ризоият ва хоҳиши бозгашт аз рафтори бадро дорад; яъне хоҳиш мекунанд, ки Худо аз онҳо розӣ шавад ё онҳоро ба дунё баргардонад.

— «الْمُعْتَبِينَ»: касоне, ки хоҳишашон қабул мешавад ва ба онҳо ҷавоб дода мешавад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он гурӯҳест, ки дар ояти пеш аз он гуфта шудааст, ки гӯшу чашм ва пӯстҳои худи онҳо бар зидди онҳо шаҳодат медиҳанд. Пас Худованд мефармояд: агар ин одамон бар азоб сабр кунанд ҳам, барои онҳо фоидае надорад, зеро оташи дӯзах ҷойи ҳамешагии онҳост ва онҳо ҳатман дар он ҷо мемонанд. Ва агар онҳо талаб кунанд, ки азоб аз сарашон бардошта шавад ё Худо аз онҳо розӣ гардад, ё хоҳиш кунанд, ки ба дунё баргарданд то амали нек кунанд, ҳеҷ яке аз ин хоҳишҳо қабул намешавад ва онҳо ҳаргиз ба ҷавоб намерасанд ва ба ризои Худо ва биҳишт роҳ намеёбанд. Ин оят нишон медиҳад, ки дар он ҷо дигар вақти тавба ва амал гузаштааст ва ҳеҷ узре аз онҳо пазируфта намешавад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят гирифта мешаванд:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки фурсати ҳаёт ва имкони тавбаву амали некро ғанимат донем, зеро пас аз марг дигар ҳеҷ хоҳиш ва узре қабул намешавад.

— Мефаҳмонад, ки адлу инсофи Худо комил аст: касе ки дар дунё роҳи ростро интихоб кунад, саодати ҷовидон меёбад ва касе ки ҳақро рад кунад, ҷазои худро мебинад.

— Моро ба сӯи тавбаи самимӣ ва дуои бахшиш даъват мекунад, то пеш аз расидани аҷал ба сӯи Худо баргардем.

— Дилҳоро ба ислом ва Қуръон мекашад, зеро Қуръон роҳи наҷотро равшан нишон медиҳад ва моро аз оқибати бад огоҳ месозад, то мо дар дунё бо имон ва амали солеҳ зиндагӣ кунем ва ба раҳмати Худо умедвор бошем.