Сураи Фуссилат — Оят 26

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «الْغَوْا»: калимаи «лағв» дар забон ба маънои суханони беҳуда, бемаънӣ ва беарзиш аст. Дар ин ҷо мақсад он аст, ки бо садои баланд, ҳайҳой, фарёд, шеърхонӣ ва суханони беҳуда халал расонанд.

— «تَغْلِبُونَ»: ғолиб шудан, пирӯз шудан бар касе.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки кофирон ҳангоме ки Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) Қуръон мехонд, ба якдигар тавсия медоданд ва мегуфтанд: «Ба ин Қуръон гӯш надиҳед ва аз он пайравӣ накунед, ва ҳангоме ки Муҳаммад онро мехонад, бо фарёду ҳайҳой ва суханони беҳуда садои худро баланд кунед, то шояд бар ӯ ғолиб шавед ва ӯ аз хондан бозмонад.»

Ин гуфтори кофирон нишони оҷизии онҳо буд. Онҳо натавонистанд бо далелу ҳуҷҷат бо Қуръон муқобила кунанд, бинобар ин ба роҳи халал расонидан, садо баланд кардан ва гӯш надодан рӯй оварданд. Ҳадафашон ин буд, ки мардум овози Қуръонро нашунаванд, маънои онро нафаҳманд ва ба он ҳидоят наёбанд. Онҳо гумон мекарданд, ки бо ин ҳилла метавонанд даъвати паёмбарро боздоранд ва аз Қуръон халос шаванд.

Аммо ин нақшаи онҳо натиҷа надод, зеро Қуръон нури Худост ва Худованд онро ҳифз мекунад. Ҳарчанд кофирон кӯшиш карданд, ки овози Қуръонро пӯшонанд, аммо Қуръон паҳн шуд ва дилҳои зиёдеро равшан кард.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

— Қуръон каломи Худост ва ҳеҷ кӯшише наметавонад нури онро хомӯш кунад.

— Муқобилати душманон бо Қуръон аксар вақт аз оҷизӣ ва нотавонӣ дар овардани далел сарчашма мегирад.

— Гӯш додан ба Қуръон ва фаҳмидани маънои он роҳи ҳидоят аст; касе ки худро аз он дур кунад, аз неъмати бузург маҳрум мешавад.

— Сабру устуворӣ дар роҳи даъват муҳим аст, зеро паёмбар (с.а.с.) бо вуҷуди садои баланд ва халалрасонии душманон даъвати худро идома дод.

— Ин оят бори дигар нишон медиҳад, ки Қуръон китоби ҳидоят аст ва ҳар касе ба он рӯй оварад, роҳи ростро меёбад.