Surat Fussilat — Ayat 6

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• بَشَرٌ : manungsa, yaiku makhluk kang dumadi saka daging lan getih, dudu malaikat lan dudu jin.
• مِّثْلُكُمْ : padha karo kowe kabeh, tegese ora beda karo manungsa liyane ing bab kamanungsan.
• يُوحَىٰ إِلَيَّ : aku diwenehi wahyu, yaiku pesen saka Allah kang tumurun marang aku.
• إِلَٰهٌ وَاحِدٌ : Pangeran kang siji, ora ana sekutu lan ora ana tandhingane.
• فَاسْتَقِيمُوا إِلَيْهِ : mula padha ngadega kanthi jejeg marang Panjenengane, tegese padha nglakonana dalan kang bener tumuju marang Allah.
• وَاسْتَغْفِرُوهُ : lan padha nyuwuna pangapura marang Panjenengane.
• وَيْلٌ : cilaka, azab, lan karusakan kang gedhe.
• مُشْرِكِينَ : wong-wong kang nyekutokake Allah, yaiku nyembah saliyane Allah utawa nyekutokake liyan karo Panjenengane.

2) Katrangan surat Fussilat ayat 6:

Ing ayat iki, Allah paring dhawuh marang Nabi Muhammad supaya ngandhakake marang wong-wong kang padha mbangkang lan ora gelem nampa bebener, menawa panjenengane iku manungsa biasa kaya dheweke kabeh. Nabi Muhammad dudu malaikat lan dudu jin kang ora bisa ditiru. Panjenengane iku manungsa kang padha-padha mangan, ngombe, turu, lan urip ing donya iki. Bedane mung siji, yaiku panjenengane tampa wahyu saka Allah. Wahyu kang tumurun marang panjenengane ngandhakake bab kang paling pokok, yaiku menawa Pangeran kang kudu disembah kanthi bener iku mung siji, yaiku Allah, ora ana sekutu lan ora ana tandhingane.

Sawise ngandhakake bab ketauhidan iki, Allah banjur paring pituduh marang manungsa supaya padha ngadeg kanthi jejeg tumuju marang Panjenengane. Tegese, padha nglakonana agama kanthi bener, padha netepi dhawuhe, lan padha ngedohi larangane. Aja padha nyimpang saka dalan kang bener tumuju marang nyembah liyane Allah. Saliyane iku, padha nyuwuna pangapura marang Allah saka dosa-dosa kang wis kalakon, amarga manungsa iku ora luput saka salah lan luput.

Ing pungkasaning ayat, Allah nyebutake ancaman kang abot marang wong-wong musyrik, yaiku wong-wong kang nyembah saliyane Allah utawa nyekutokake liyan karo Panjenengane. Dheweke bakal nampa cilaka lan azab kang gedhe, amarga wis nglirwakake dhawuh kang paling utama, yaiku ngakoni kamulyane Allah lan nyembah mung marang Panjenengane.

3) Piwulang lan paedah kang bisa dijupuk saka ayat iki:

• Ayat iki mulangake menawa Nabi Muhammad iku manungsa biasa, mula ora ana alesan kanggo wong-wong kafir kanggo nolak dakwahe mung amarga panjenengane iku manungsa. Iki nuduhake menawa Islam iku agama kang gampang ditiru lan ditindakake, amarga kang nggawa uga manungsa kaya kita.
• Ayat iki negesake bab tauhid, yaiku menawa Pangeran kang kudu disembah iku mung siji, yaiku Allah. Iki dadi dhasar utama ajaran Islam lan kudu diugemi dening saben mukmin.
• Allah paring pituduh supaya manungsa ngadeg jejeg ing dalan kang bener lan tansah nyuwun pangapura. Iki nuduhake menawa Islam iku agama kang ngajak manungsa kanggo tansah mlaku ing dalan kang bener lan tansah ngresiki awake saka dosa.
• Ancaman kanggo wong musyrik nuduhake menawa syirik iku dosa kang paling gedhe lan ora bisa diapura yen ora tobat. Mula, saben muslim kudu ngedohi syirik lan tansah njaga kemurnian imane.
• Ayat iki ngajak manungsa supaya padha nresnani Islam lan Al-Qur'an, amarga kabeh pituduh kang ana ing kono iku kanggo kabegjane manungsa ing donya lan akhirat. Kanthi ngetutake pituduhe, manungsa bakal nemu katentreman lan kaslametan.