Сураи Фуссилат — Оят 6

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• بَشَرٌ — инсон, одам; яъне махлуқи одамӣ, на фаришта ва на ҷин.
• يُوحَىٰ إِلَيَّ — ба ман ваҳй карда мешавад; паёми Худованд ба воситаи ваҳй ба ман мерасад.
• إِلَٰهٌ وَاحِدٌ — маъбуди ягона; танҳо Худои якто сазовори ибодат аст.
• فَاسْتَقِيمُوا إِلَيْهِ — ба сӯи Ӯ рост биравед; яъне бо итоат ва ихлос ба сӯи Худо рӯ оред ва аз роҳи Ӯ каҷ нашавед.
• وَاسْتَغْفِرُوهُ — аз Ӯ омурзиш бихоҳед; гуноҳҳои худро бо тавба ба Худо бипӯшонед.
• وَيْلٌ — вой, ҳалокат ва азоб; калимае, ки ҳалокати сахтро ифода мекунад.
• لِّلْمُشْرِكِينَ — барои мушрикон; касоне, ки бо Худо каси дигарро шарик месозанд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки ба мардум бигӯ: «Ман низ инсоне монанди шумо ҳастам, на фаришта ва на ҷин. Ба ман ваҳй мешавад, ки маъбуди ҳақиқии шумо танҳо Худои яктост, ки шарике надорад. Пас, бо итоат ва ихлос ба сӯи Ӯ рӯ оред, аз роҳи Ӯ каҷ нашавед ва аз Ӯ барои гуноҳҳои худ омурзиш бихоҳед». Сипас Худованд ҳалокат ва азоби сахтро барои мушрикон эълон мекунад — касоне, ки ба ҷои Худои якто бутҳоро ибодат мекунанд ё каси дигарро бо Ӯ шарик месозанд. Ин оят равшан месозад, ки Паёмбар (с) танҳо расонандаи ваҳй аст ва даъвати асосии ӯ ба тавҳид — ягонагии Худо — ва ба тавбаву истиғфор аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Паёмбар (с) инсоне монанди мо буд, вале ба ӯ ваҳй мерасид; ин боиси он мешавад, ки паёмро қабул кунем ва ба он амал намоем.
• Даъвати асосии ислом ба тавҳид аст — эътиқод ба Худои якто ва танҳо Ӯро ибодат кардан.
• Худо роҳи наҷотро нишон медиҳад: ба сӯи Ӯ рост рафтан ва аз гуноҳҳо омурзиш хостан.
• Ин оят моро ба тавба ва истиғфор тарғиб мекунад, ки дарҳои раҳмати Худо ҳамеша боз аст.
• Ҳушдор медиҳад, ки ширк ва шарик сохтан бо Худо роҳи ҳалокат аст, ва ин моро ба пок нигоҳ доштани эътиқод водор мекунад.
• Ин оят дили инсонро ба ислом мекашад, зеро он роҳи равшан, содда ва пур аз раҳмату ҳидоятро нишон медиҳад.