Сураи Аш-Шура — Оят 38

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• اسْتَجَابُوا: ҷавоб доданд, итоат карданд.
• أَقَامُوا الصَّلَاةَ: намозро барпо доштанд, яъне онро бо ҳамаи шарту аркон ва дар вақтҳои муқарраршудааш адо карданд.
• شُورَى: машварат, яъне дар корҳо бо якдигар маслиҳат кардан.
• رَزَقْنَاهُمْ: он чизе ки Мо ба онҳо рӯзӣ додем — аз молу дороиҳо ва неъматҳо.
• يُنفِقُونَ: сарф мекунанд, инфоқ менамоянд.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифатҳои бандагони солеҳ ва некӯкори Худоро баён мекунад. Худованд мефармояд, ки онҳо касоне ҳастанд, ки даъвати Парвардигорашонро қабул карданд ва ба он чи Ӯ ба онҳо амр карда буд — яъне тавҳид, ибодат ва тоат — гардан ниҳоданд ва аз он чи наҳй карда буд, даст кашиданд. Онҳо намози фарзро бо ҳамаи шарту аркон ва дар вақтҳои муқарраршудааш барпо медоранд ва онро ба шакли комил адо мекунанд.

Ҳамчунин, онҳо дар корҳои муҳим ва умури зиндагии худ бо якдигар машварат мекунанд ва ҳеҷ кас аз онҳо танҳо ба раъйи худ қарор намегирад, балки ҳамаро дар кор шарик месозанд. Ин сифат нишонаи ақли солим, камолоти инсонӣ ва ягонагии ҷамъият аст.

Ва аз он молу неъмате, ки Мо ба онҳо рӯзӣ додем, дар роҳҳои хайр сарф мекунанд — яъне закоти фарзро адо менамоянд, ба хешовандон ва ниёзмандон нафақа медиҳанд ва дар роҳи Худо инфоқ мекунанд, то ки ризои Парвардигорашонро ба даст оранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро ба итоати Худованд ва қабули даъвати Ӯ тарғиб мекунад, ки ин роҳи наҷот ва саодат аст.
• Нигоҳ доштани намоз бо тамоми шарту арконаш аз муҳимтарин сифатҳои бандагони солеҳ аст ва бояд ҳамеша онро барпо дорем.
• Машварат дар корҳо — хоҳ дар хонавода, хоҳ дар ҷамъият — боиси баракат, ягонагӣ ва дурустии қарорҳо мегардад ва ин сифати уммати исломӣ аст.
• Инфоқ дар роҳи Худо ва кӯмак ба ниёзмандон аз неъматҳои бузурги ислом аст, ки дилро пок месозад ва ҷамъиятро обод мегардонад.
• Ҳамаи ин сифатҳо моро ба сӯи исломи асил ва Қуръони Карим ҷалб мекунанд, ки дар он саодати дунё ва охират аст.