Сураи Аш-Шура — Оят 40

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Ҷазо: подоши амал, мукофот ё ҷазои кор.
• Саййиа: бадӣ, кори бад, гуноҳ.
• Мисл: монанд, баробар.
• Афв: бахшидан, гузаштан аз хатои касе.
• Ислоҳ: ислоҳ кардан, дуруст кардан, оштии байни одамонро барқарор кардан.
• Аҷр: подош, савоб.
• Золимин: ситамгарон, онҳое ки ба дигарон зулм мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки ҳар кас ҳақ дорад ҷазои бадиро ба монанди худи он бидиҳад, яъне агар касе ба ӯ бадӣ кард, метавонад ба андозаи ҳамон бадӣ ҷавоб диҳад, на бештар ва на камтар. Ин ҳукм адолатро нишон медиҳад, ки ҳеҷ кас ҳақ надорад аз ҳадди адолат берун равад ва зиёда аз андозаи зарар интиқом гирад.

Сипас Худованд роҳи беҳтар ва пурфайзро нишон медиҳад ва мефармояд: ҳар касе ки аз бадикардааш гузашт кунад, ӯро бубахшад ва ба ҷои интиқом, байни худ ва ӯ сулҳу оштӣ барқарор кунад, подоши вай бар зиммаи Худованд аст. Ин иборат аз ваъдаи бузург аст, ки андозаи подоши онро танҳо Худованд медонад ва ин нишонаи азими савоби афв аст.

Дар охир Худованд мефармояд, ки Ӯ золимонро дӯст намедорад — яъне онҳое ки худашон ба мардум зулм оғоз мекунанд ва ба дигарон бадӣ мекунанд, ё дар интиқом аз ҳадди адолат мегузаранд ва зиёда аз ҳадди лозим ҷазо медиҳанд. Пас адолат дар муқобила шарт аст, вале афву бахшиш роҳи неку писандидаи Худованд аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ислом дини адолат аст: ҳар кас ҳақ дорад аз ҳуқуқи худ ҳимоя кунад, вале на бештар аз андозаи зарар.
• Афву бахшиш дар ислом мартабаи олӣ дорад ва подоши он танҳо аз ҷониби Худованд дода мешавад.
• Касе ки афв мекунад ва байни одамон оштӣ барқарор мекунад, назди Худованд аҷри бузург дорад.
• Худованд зулм ва ситамро дӯст намедорад, хоҳ зулм дар оғоз бошад, хоҳ дар интиқом аз ҳад гузаштан.
• Ин оят моро ба некӣ, гузашт ва ислоҳи муносибатҳо даъват мекунад, ки ин роҳи раҳмат ва муҳаббати Худованд аст.