Сураи Аш-Шура — Оят 7

1. Маънои калимаҳои зарурӣ:

• أُمَّ الْقُرَىٰ: «Модари шаҳрҳо» — яъне Макка, ки маркази асосии замин ҳисоб меёбад.
• يَوْمَ الْجَمْعِ: «Рӯзи ҷамъоварӣ» — яъне рӯзи қиёмат, ки дар он ҳамаи халқҳои пешина ва оянда дар як ҷой ҷамъ карда мешаванд.
• السَّعِيرِ: «Оташи афрӯхта» — яъне оташи дӯзах.

1. Тафсири оят:

Ҳамон тавре ки ба паёмбарони пеш аз ту ваҳй фиристодем, ба ту низ Қуръони арабиро ваҳй кардем, то мардуми Макка ва гирду атрофи онро аз азоби Худо огоҳ кунӣ ва онҳоро аз рӯзи қиёмат битарсонӣ — рӯзе, ки Худованд ҳамаи аввалин ва охиринро дар як саҳни васеъ барои ҳисобу ҷазо ҷамъ меоварад. Дар вуқӯи он рӯз ҳеҷ шакке нест. Дар он рӯз мардум ба ду гурӯҳ тақсим мешаванд: гурӯҳе дар биҳишт қарор мегиранд — онҳо муъминоне ҳастанд, ки ба Худо имон овардаанд ва аз Паёмбараш пайравӣ кардаанд; ва гурӯҳе дар оташи афрӯхтаи дӯзах мебошанд — онҳо кофироне ҳастанд, ки ба Худо куфр варзидаанд ва аз он чи Паёмбараш овардааст, рӯй гардондаанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон бо забони равшан ва фаҳмо нозил шудааст, то ҳама мардум онро дарк кунанд ва ба сӯи роҳи рост ҳидоят шаванд.
• Ваҳй ба Паёмбар (с) идомаи силсилаи ваҳй ба паёмбарони пешин аст, ки ин ягонагии паём ва рисолатро тасдиқ мекунад.
• Огоҳӣ аз рӯзи қиёмат ва ҷамъоварии ҳамаи одамон моро водор мекунад, ки барои он рӯз омодагӣ бигирем ва амалҳои нек анҷом диҳем.
• Оят равшан месозад, ки оқибати инсонҳо ду гуна аст: биҳишт барои муъминон ва дӯзах барои кофирон — ин боиси ташвиқи имон ва амали солеҳ мегардад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки Қуръон роҳнамои раҳмат ва бимдиҳанда аст, то инсонҳо аз азоби Худо битарсанд ва ба раҳмати Ӯ умедвор бошанд.