سورت زخرف — آیت 11

(1) د کلمو معاني:

• نَزَّلَ: نازله کول، ورېدل.
• بِقَدَرٍ: په اندازه سره، د اړتیا په اندازه.
• أَنشَرْنَا: مړه ځمکه مو ژوندۍ کړه، بوټي مو را ایستل.
• بَلْدَةً مَّيْتًا: هغه ځمکه چې بې نباته او وچه وي، چې هلته هیڅ زراعت نه وي.

(2) د آیت تفسیر:

هغه ذات چې له اسمان څخه يې اوبه په اندازه سره نازلې کړې دي — نه دومره لږ چې د خلکو او څارویو اړتیا پوره نه کړي، او نه دومره ډېر چې طوفان او سیلاب رامنځته کړي — بلکې د حکمت او اړتیا په اندازه يې ورېدلې دي. بیا د دې اوبو په واسطه موږ مړې او وچه ځمکه ژوندۍ کوو، چې له هغې څخه بوټي، فصلونه او نباتات را وځي. لکه څنګه چې موږ دغه مړه ځمکه د باران په واسطه ژوندۍ کوو، په هماغه ډول به تاسو هم له خپلو قبرونو څخه ژوندي راو ایستل شئ.

(3) دعوتي اړخ:

ای انسانانو! یو ځل د دې طبیعت په عجایبو سترګې پټې کړئ او فکر وکړئ: هغه څوک چې د ورېځو څخه اوبه راولي او مړه ځمکه ژوندۍ کوي، ایا هغه د دې توان نه لري چې تاسو له قبرونو راژوندي کړي؟ لکه څنګه چې تاسو د باران په راتلو سره د شین او سرسبز فصلونو منظرې وینئ، په هماغه ډول به د قیامت په ورځ له قبرونو راووځئ. دا د الله تعالی له لویو نعمتونو څخه دی چې موږ ته يې د ژوند د دوام لپاره اوبه راکړې دي، نو راځئ چې د دې نعمت شکر ادا کړو او له الله تعالی سره د مرګ وروسته د ژوند په ژمنه ایمان راوړو. څوک چې د دې توان لري چې له اسمان څخه اوبه راولي او مړه ځمکه ژوندۍ کړي، هغه به خامخا د قیامت په ورځ مړي هم ژوندي کړي. نو له دې نعمت څخه عبرت واخلئ او د الله تعالی په وحدانیت او د آخرت په راتګ یقین وکړئ.