Сураи Аз-Зухруф — Оят 11

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• بِقَدَرٍ — бо андоза ва миқдори муайян, на кам ва на зиёд.
• أَنشَرْنَا — зинда кардем, ҳаёт бахшидем.
• بَلْدَةً مَّيْتًا — сарзамини мурда, яъне замине, ки аз растанӣ хушк ва беҳосил буд.
• تُخْرَجُونَ — берун оварда мешавед.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят ба бандагони худ хотиррасон мекунад, ки Ӯст, ки аз осмон об — борон — бо андозаи муайян ва ҳикматомез нозил мекунад. Ин борон на он қадар зиёд аст, ки заминро ғарқ кунад, ва на он қадар кам, ки барои рӯёндани зироат ва қонеъ кардани эҳтиёҷи мардум ва чорпоён кофӣ набошад. Пас бо ҳамон об Мо замини хушку берастанӣ ва мурдаро зинда гардондем ва аз он ҳар гуна растанӣ ва киштзор рӯёнидем.

Сипас Аллоҳи Таъоло ин мисолро барои эҳёи инсонҳо меорад ва мефармояд: Ҳамон тавре ки Мо ин замини мурдаро бо об зинда кардем, шумо низ — эй мардум — пас аз марг ва пӯсидан дар қабрҳо ба ҳаёт баргардонида мешавед ва аз қабрҳои худ берун оварда мешавед, то ки ба амалҳои худ ҷавоб диҳед.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят далели равшани қудрати Аллоҳи Таъоло бар зинда кардани мурдагон аст, зеро Он ки метавонад замини хушкро бо як қатра борон зинда кунад, ҳатман ба зинда кардани инсонҳо низ қодир аст.
• Борон бо андоза ва ҳикмат нозил мешавад — ин нишонаи раҳмат ва тадбири Аллоҳ барои бандагонаш аст, ки бояд шукри Ӯро ба ҷо орем.
• Ин оят умедворӣ ба раҳмати Аллоҳро дар дилҳо зиёд мекунад ва моро ба андеша дар бораи охират водор месозад.
• Қиёмат ва ҳисобот ҳақ аст, ва ҳар кас бояд барои он рӯз омодагӣ бинад ва амалҳои нек анҷом диҳад.
• Тафаккур дар бораи неъматҳои Аллоҳ, аз ҷумла борон ва зинда шудани замин, дилро нарм ва ба ислом майлнок мегардонад.