سوره زخرف — آیه 11

معانی کلمات:

• بِقَدَرٍ: به اندازه و میزان معیّن و متناسب با نیاز.
• فَأَنشَرْنَا: پس زنده کردیم و حیات بخشیدیم.
• بَلْدَةً مَّیْتًا: سرزمینی خشک و بیگیاه که هیچ اثری از زندگی در آن نیست.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه به یکی از نشانههای قدرت و رحمت بیکران خود اشاره میکند؛ همان کسی که از آسمان آبی را به اندازه و مقدار معیّن نازل میکند؛ نه چنان طوفانی و سیلآسا که زمین را غرق کند و نه چنان اندک که نیاز انسانها و حیوانات را برآورده نسازد، بلکه دقیقاً بهاندازهای که برای حیات و معیشت بندگان و پرورش گیاهان و دامهایشان کافی باشد. سپس خداوند با همین آب، سرزمینی خشک و مرده را زنده میکند و گیاهان و کشتزارها را از دل خاک بیرون میآورد. این صحنه، تصویر زندهای از معاد و رستاخیز است؛ همانگونه که خداوند زمینِ مرده را با باران حیات میبخشد، به همان شکل نیز شما انسانها را پس از مرگ از قبرهایتان بیرون میآورد و زندگی دوباره عطا میکند. این تشبیه، دلایل روشنی بر امکان و حتمیت رستاخیز در برابر چشمان ما قرار میدهد.

فواید و پیامهای آیه:

• نزول باران بهاندازه معیّن، نشانه تدبیر دقیق و حکمت بینهایت خداوند در اداره جهان است و به ما میآموزد که در زندگی نیز میانهروی و اعتدال را پیشه کنیم.
• احیای زمین مرده با باران، بزرگترین دلیل بر قدرت خداوند بر زندهکردن مردگان است و ایمان به معاد را در دل انسان تقویت میکند.
• این آیه ما را به شکرگزاری در برابر نعمتهای الهی، بهویژه آب که مایه حیات است، دعوت میکند و یادآور میشود که هیچ نعمتی بدون اراده و مشیت خداوند به دست نمیآید.
• توجه به این صحنههای طبیعی، انسان را به تفکر و اندیشه در آفرینش دعوت میکند و او را به خالق یکتا نزدیک میسازد.