Сураи Аз-Зухруф — Оят 30

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «Ҳақ»: дар ин ҷо мурод Қуръони Карим аст, ки аз ҷониби Худованд нозил шудааст.

— «Сиҳр»: ҷоду, амали ғайритабиӣ, ки ба гумони кофирон Паёмбар (с) мардумро бо он фиреб медод.

— «Кофирон»: инкоркунандагон, онҳое ки ҳақро рад мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки Қуръони Карим — ки ҳақиқати равшан ва бешубҳа аст — ба сӯи мардуми Макка омад, онҳо ба ҷои он ки ба он гӯш диҳанд ва андеша кунанд, роҳи нодурустро пеш гирифтанд. Гуфтанд: «Ин ҷодуест, ки Муҳаммад моро бо он ҷоду мекунад», ва изҳор доштанд, ки ба он имон намеоваранд ва онро дурӯғ мешумуранд. Онҳо на танҳо аз ширки худ даст накашиданд, балки ба муқобили ҳақ низ истодагӣ карданд, Қуръонро сабук шумурданд ва Паёмбар (с)-ро хор диданд. Ин рафтори онҳо нишонаи ғурур, ҷаҳолат ва душмании ошкоро бо ҳақ буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ҳақ ҳамеша равшан ва ошкор аст, аммо баъзе одамон аз рӯи ғурур ва ҳасад онро рад мекунанд.

— Қуръон каломи Худованд ва ҳақиқати бешубҳа аст; нисбат додани он ба ҷоду нишонаи ҷаҳолат ва душмании беасос аст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳангоми шунидани ҳақ бо дили кушод ва инсоф қабул кунем ва аз рафтори кофирон дурӣ ҷӯем.

— Ислом дини ҳақ ва равшан аст; ҳар кас бо андешаи соф ба он наздик шавад, зебоии онро дармеёбад ва ба роҳи рост ҳидоят мешавад.