سوره زخرف — آیه 30

معانی کلمات:

• الحق: در اینجا مراد قرآن کریم است که حقّ محض و بدون هیچ شک و تردیدی است.
• سحر: جادو و افسون که با تردستی و خیالانگیزی انجام میشود و حقیقتی ندارد.
• کافرون: انکارکنندگان و تکذیبکنندگان.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه از حال و روز مشرکان قریش خبر میدهد که وقتی قرآن کریم بهعنوان حقّ و حقیقتی روشن از جانب پروردگار به سوی آنان آمد تا آنان را از خواب غفلت بیدار کند و به راه هدایت رهنمون سازد، آنها بهجای پذیرش و ایمان، بدترین واکنش را نشان دادند و گفتند: «این [قرآن] جز جادویی نیست که محمد (صلیاللهعلیهوسلم) با آن ما را افسون میکند و از راه بازمیدارد؛ و ما به آن کافر و انکارکنندهایم و هرگز به آن ایمان نمیآوریم.»

آنان نهتنها حق را نپذیرفتند، بلکه بهجای تأمل و اندیشه در آیات الهی، آن را سحر و دروغ خواندند و با این سخن، هم به خداوند کفر ورزیدند، هم پیامبرش را متهم به دروغ و جادوگری کردند و هم قرآن را که معجزه جاویدان است، به بازی گرفتند. این رفتار آنان نشان از عناد و لجاجتشان داشت؛ زیرا حقّ برایشان کاملاً روشن بود، اما تکبّر و تعصّب کورکورانه، آنان را از پذیرش حقیقت بازداشت.

فواید و پیامهای آیه:

• انسان باید در برابر حقّ، فروتن و پذیرا باشد و هرگز بهخاطر تعصّب یا ترس از دست دادن موقعیت، حقیقت را انکار نکند.
• کسانی که حق را نمیپذیرند، برای توجیه مخالفت خود به بهانههای واهی مانند «سحر» و «دروغ» متوسل میشوند؛ پس مؤمن نباید از اینگونه اتهامات ناراحت شود، بلکه باید بر راه خود استوار بماند.
• قرآن کریم حقّی است روشن و بینیاز از هرگونه دلیل اضافه؛ پس سعادت انسان در گرو ایمان و عمل به آن است.
• انکار حق، نهتنها انسان را از هدایت محروم میکند، بلکه او را به ورطه کفر و گمراهی عمیقتر میافکند؛ پس باید همواره در برابر دعوت حق، با بصیرت و خضوع برخورد کنیم.