Сураи Аз-Зухруф — Оят 31

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• «لَوْلَا»: дар ин ҷо ба маънои «чаро не» ва «чаро на» меояд, яъне пешниҳод ва хоҳиши онҳоро ифода мекунад.
• «الْقَرْيَتَيْنِ»: ду шаҳр — Макка ва Тоif.
• «عَظِيمٍ»: бузург, соҳиби мартабаи баланд дар молу ҷоҳу сарварӣ.

1. Тафсири оят:

Худои Таъоло хабар медиҳад, ки мушрикон ва кофирони Қурайш гуфтанд: «Агар ин Қуръон воқеан аз ҷониби Худо бошад, чаро бар марде бузург ва соҳибҷоҳ аз яке аз ин ду шаҳр — Макка ё Тоif — нозил нашудааст?» Онҳо ба ин сухан мехостанд рисолати Паёмбар (с) ва Қуръонро рад кунанд ва мегуфтанд, ки ин вазифа ба шахсе монанди Walid ibn Mughira дар Макка ё Urwa ibn Mas'ud дар Тоif, ки дар назди онҳо соҳиби молу ҷоҳ ва мартаба буданд, мувофиқтар аст, на ба Муҳаммади (с) ятим ва камбағал. Ин гуфтори онҳо аз ҷаҳолат ва ғурури дунёпарастӣ бармеомад, зеро онҳо рисолатро бо меъёри сарват ва ҷоҳи дунёвӣ месанҷиданд, на бо меъёри тақво, амонатдорӣ ва қобилияти рисолатбардорӣ. Худо интихоб мекунад, ки рисолати Худро ба кӣ бисупорад, ва ҳикмати Ӯ дар ин кор болотар аз тасаввуроти маҳдуди инсонӣ аст. Ҳамчунин ин оят нишон медиҳад, ки онҳо на ба хотири ҳақҷӯӣ, балки ба хотири ҳасад ва истикбор аз қабули Қуръон саркашӣ мекарданд; агар ҳақро меҷустанд, худи Қуръон бо муъҷиза ва равшании худ барои ҳидоят кофӣ буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ислом ва Қуръон ба меъёри дунёвӣ, сарват, ҷоҳ ва насаб не, балки ба меъёри ҳақ, тақво ва амонатдорӣ арзёбӣ мешаванд.
• Худованд ҳикмати комил дорад ва ҳар чизро ба ҷои худ мегузорад; инсон набояд ба ҳикмати Худо эътироз кунад.
• Ин оят моро тарбия мекунад, ки ҳангоми шунидани ҳақ ба ҷои баҳонаҷӯӣ ва гарданкашӣ, бо дили кушод онро қабул кунем.
• Қуръон барои ҳидояти мардум кофист ва бузургии он ба бузургии онҳое, ки онро рад мекунанд, вобаста нест.
• Ин Қуръон барои ҳамаи инсонҳо — ғанӣ ва фақир, бузург ва хурд — роҳнамост ва касе, ки ба он имон оварад, дар назди Худо бузургтарин мартабаро меёбад.