Сураи Аз-Зухруф — Оят 29

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• مَتَّعْتُ: баҳраманд кардам, неъмат додам, дар дунё баҳравар сохтам.
• هَٰؤُلَاءِ: инҳо — яъне мушрикон ва кофирони рӯзгори паёмбар (с).
• الْحَقُّ: ҳақ — яъне Қуръони Карим.
• رَسُولٌ مُّبِينٌ: паёмбари равшанбаён — ҳазрати Муҳаммад (с), ки аҳкоми динро равшан баён мекунад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло мефармояд, ки ин мушрикон ва кофиронро фавран ба азоб нагирифтам ва онҳоро дар дунё баҳраманд кардам, инчунин падаронашонро пеш аз онҳо неъмат додам, то ки ба онҳо ҳақ — Қуръони Карим ва паёмбари равшанбаён, яъне ҳазрати Муҳаммад (с), биёяд. Ин мӯҳлат ва баҳрамандӣ аз ҷониби Аллоҳ барои он буд, ки онҳо тавба кунанд ва ба роҳи рост оянд. Вақте ки ҳақ ба онҳо расид ва паёмбар (с) аҳкоми динро ба таври возеҳ баён кард, дигар барои онҳо узре намонд. Ҳамин тавр, Аллоҳ бо ин оят нишон медиҳад, ки Ӯ ба бандагонаш сабр мекунад ва ба онҳо мӯҳлат медиҳад, то ки ҳақро бипазиранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Аллоҳи Таъоло ба бандагонаш мӯҳлат медиҳад ва фавран ба азоб намегирад, то ки онҳо тавба кунанд ва ба роҳи ҳақ оянд.
• Неъматҳои дунё имтиҳон аст; бояд аз онҳо барои пайравӣ аз ҳақ истифода кунем, на барои ғафлат ва саркашӣ.
• Омадани Қуръон ва паёмбар (с) бузургтарин неъмат ва ҳуҷҷати Худованд бар бандагон аст.
• Ҳақ ҳамеша равшан ва ошкор аст; касе ки онро бипазирад, наҷот меёбад ва касе ки саркашӣ кунад, зиён мекунад.
• Ин оят моро ба шукргузорӣ ба неъмати Қуръон ва паёмбар (с) тарғиб мекунад ва дар дилҳо муҳаббати исломро зиёд мегардонад.