Сураи Аз-Зухруф — Оят 48

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• آيَةٍ (оят): нишона ва муъҷизае, ки барои исботи ҳақ будани паёмбарон нишон дода мешавад.
• أُخْتِهَا (ухтиҳо): хоҳари он, яъне ояти пешина; дар ин ҷо маънои «монанди он» ё «пеш аз он» аст.
• أَخَذْنَاهُم (ахазноҳум): онҳоро гирифтем, ба онҳо гирифтор кардем.
• لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ (лааллаҳум ярҷиун): то шояд онҳо баргарданд, яъне аз куфр ба имон ва аз гуноҳ ба тоат бозоянд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол хабар медиҳад, ки ба Фиръавн ва бузургони қавми ӯ ҳар муъҷизае, ки нишон медодем, он аз муъҷизаи пешина бузургтар ва равшантар буд, то ҳуҷҷат бар онҳо қавитар гардад ва исботи ҳақ будани даъвати Мӯсо (алайҳис-салом) возеҳтар шавад. Ин муъҷизаҳо монанди тӯфон, малах, шабуш, қурбоғаҳо ва дигар нишонаҳо буданд, ки яке пас аз дигаре меомад ва ҳар кадоме аз қаблӣ бузургтар буд.

Сипас Худованд мефармояд, ки онҳоро бо азоб гирифтор кардем — яъне бо хушксолӣ, камбуди меваҳо ва дигар балоҳо — то шояд онҳо аз куфру саркашӣ баргарданд ва ба ягонагии Худо ва тоати Ӯ рӯй оваранд. Аммо онҳо бо вуҷуди ҳамаи ин нишонаҳо ва азобҳо бар куфри худ истодагӣ карданд ва фоидае нагирифтанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Худованд бо бандагони худ сабр мекунад ва пай дар пай нишонаҳо ва ҳуҷҷатҳоро мефиристад, то онҳо роҳи ҳақро пайдо кунанд.
• Муъҷизаҳо ва нишонаҳои Худо ҳар дафъа равшантар ва бузургтар мешаванд, то инсон ба ҳақ наздиктар шавад.
• Азобҳо ва сахтиҳо дар дунё барои он аст, ки инсон бедор шавад ва ба сӯи Худо баргардад, на барои нобуд кардани ӯ.
• Инсон бояд аз саркашӣ ва ғурур дурӣ ҷӯяд ва ҳангоми дидани нишонаҳои Худо тавба кунад ва ба Ӯ рӯй оварад.
• Қуръони Карим моро тарғиб мекунад, ки ба нишонаҳои Худо бодиққат назар кунем ва аз онҳо ибрат гирем, то дар роҳи рост қарор гирем.