Сураи Аз-Зухруф — Оят 49

1. Маънои калимаҳо:

• السَّاحِرُ — дар ин ҷо маънои «донишманд» ва «олим»-ро дорад, на ҷодугар. Дар замони Фиръавн калимаи «соҳир» барои бузургдошт ва эҳтироми донишмандон истифода мешуд.
• عَهِدَ — аҳд, паймон; яъне он ваъдае, ки Худо ба Мӯсо (а) дода буд, ки дуояш қабул мешавад.
• مُهْتَدُونَ — ҳидоятёфтагон, яъне имон меорем ва ба роҳи рост меравем.

1. Тафсири оят:

Вақте ки Фиръавн ва қавми ӯ гирифтори азобу балоҳои Худо шуданд, ба Мӯсо (алайҳис-салом) рӯ оварданд ва гуфтанд: «Эй донишманди бузург! Барои мо аз Парвардигорат бихоҳ, ки он аҳду ваъдаеро, ки ба ту додааст — яъне қабул шудани дуо ва бартараф шудани азоб — ба ҷо оварад. Агар ӯ ин азобро аз мо дур кунад, мо ҳатман ба ту имон меорем ва ҳидоят меёбем.»

Онҳо ин суханонро дар ҳоле гуфтанд, ки ҳанӯз ба Худои ягона имон наоварда буданд ва Мӯсоро бо номи «соҳир» (донишманд) хитоб мекарданд. Ин хитоб дар он замон ба маънои эҳтиром буд, на таҳқир. Онҳо ваъда доданд, ки агар дуои Мӯсо қабул шавад ва азоб бартараф гардад, имон меоранд. Аммо ин ваъдаи онҳо ростқавлона набуд — онҳо танҳо дар вақти сахтӣ ба Худо рӯ меоварданд ва ҳамин ки азоб дур мешуд, боз ба куфру саркашӣ бармегаштанд.

1. Фоидаҳо аз ин оят:

• Инсон дар вақти сахтиву бало ба Худо рӯ меоварад, аммо ин рӯ овардан бояд самимона бошад, на танҳо барои раҳоӣ аз азоб.
• Ваъдаи ростқавлона ва имон овардан дар вақти сахтӣ нишонаи самимият аст; аммо агар пас аз раҳоӣ боз ба гуноҳ баргардем, ин нишонаи ноустувории имон аст.
• Худо дуои бандагони солеҳро қабул мекунад ва ин неъмати бузургест, ки бояд қадршиносӣ шавад.
• Ислом даъват мекунад, ки инсон ҳамеша ба Худо таваккул кунад ва дар ҳамаи ҳолот — хушӣ ва сахтӣ — ба Ӯ рӯ оварад.
• Қуръон ҳикояти гузаштагонро барои ибрат овардааст, то мо аз саргузашти онҳо панд гирем ва роҳи ростро интихоб кунем.