Сураи Аз-Зухруф — Оят 69

1. Маънои калимаҳо:

• «آمَنُوا»: имон оварданд, бовар карданд.
• «بِآيَاتِنَا»: ба оёту нишонаҳои Мо, яъне ба Қуръони карим ва далелҳои равшани Худованд.
• «مُسْلِمِينَ»: таслимшудагон, фармонбардорони Худованд, касоне ки ба ҳукмҳои Ӯ гардан мегузоранд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар васфи бандагони некӯкори Худованд нозил шудааст, ки онҳо ба оёти Худованд — ба Қуръони карим ва нишонаҳои равшани Ӯ — имон оварданд ва дар амал низ таслимшудаву фармонбардор буданд. Яъне танҳо ба забон имон наоварданд, балки бо дилу ҷисм ба фармонҳои Худованд гардан гузоштанд, аз манъкардаҳои Ӯ даст кашиданд ва роҳи паёмбаронро пайравӣ карданд. Чунин бандагон дар охират бо хушнудӣ ва неъматҳои ҷовидонӣ сазовор мешаванд ва ба онҳо гуфта мешавад, ки бо ҳамроҳони мӯъмини худ ба биҳишт дароед ва дар он ҷо шодмону баҳраманд бошед. Ин оят пас аз он меояд, ки Худованд бандагони худро бо хитобҳои меҳрубонона ба биҳишт даъват мекунад; ҳамаи мардум ба он умед мебанданд, аммо вақте ки шарти он — имон ва таслим будан — зикр мешавад, ғайримусулмонҳо аз он ноумед мегарданд. Пас, роҳи раҳоӣ ва саодати абадӣ дар имон ба оёти Худованд ва таслим шудан ба фармонҳои Ӯст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки имон танҳо сухани забон нест, балки бояд бо амал ва итоат ҳамроҳ бошад.
• Таслим шудан ба Худованд ва фармонбардорӣ аз Ӯ роҳи расидан ба биҳишт ва хушнудии абадӣ аст.
• Ҳар касе ки ба Қуръон имон оварад ва ба аҳкоми он амал кунад, ба неъматҳои бузурги охират умедвор мешавад.
• Ин оят дилҳоро ба ислом ва Қуръон мекашад, зеро ваъдаи Худованд ба бандагони мӯъмин ва таслимшуда ваъдаи рост ва ҷовидонӣ аст.
• Ҳамаи одамон дар охират ба раҳмати Худованд умед мебанданд, аммо ин раҳмат ба касоне мерасад, ки имон ва таслимро дар зиндагии худ ҷой кардаанд.