Сураи Ад-Духан — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

• فِيهَا: дар он шаб (шаби муборак — Шаби Қадр).
• يُفْرَقُ: ҷудо карда мешавад, равшан ва муайян гардонида мешавад.
• أَمْرٍ: кор, фармон, ҳукм.
• حَكِيمٍ: муҳкам, устувор, бо ҳикмат ва дониш.

1. Тафсири оят:

Дар ин шаби муборак — Шаби Қадр, ки дар моҳи Рамазон воқеъ аст — ҳар кори муҳкам ва устувор аз Лавҳи Маҳфуз ба фариштагон ҷудо ва муайян карда мешавад. Яъне ҳамаи корҳое, ки дар давоми он сол то соли оянда бояд ба вуқӯъ пайванданд — аз ризқу рӯзӣ, аҷалу умр, хайру шар ва дигар тақдирҳо — дар ин шаб равшан ва мушаххас гардонида мешаванд. Ин корҳо бо ҳикмати Худованд муқаррар шудаанд ва тағйирнопазиранд, магар он ки Худои Таъоло худ хоҳад. Ҳамаи ин фармонҳо аз ҷониби Парвардигор содир мешаванд ва Ӯ бар ҳама чиз доност ва ҳаким аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд тақдири бандагонашро дар Шаби Қадр муайян мекунад ва ин шабро азиму муборак гардонидааст.
• Мусулмон бояд қадри Шаби Қадрро донад ва дар он ибодату дуо ва тавбаро зиёд кунад, зеро дар ин шаб тақдири солона навишта мешавад.
• Оят боиси умедворӣ ва боварӣ ба ҳикмати Худованд мегардад: ҳар чизе ки Ӯ муқаррар мекунад, аз рӯи ҳикмат ва манфиати банда аст.
• Ин оят инсонро ба таваккул ва таслим ба қазои Худо даъват мекунад ва дилро ором месозад.
• Қуръон шаби муборакро ёдовар шуда, моро ба шукргузорӣ ва итоат ба Худованд тарғиб менамояд.