Сураи Ад-Духан — Оят 33

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «آتَيْنَاهُم»: ба онҳо додем, ато кардем.

— «الْآيَاتِ»: нишонаҳо, мӯъҷизаҳо ва далелҳои равшани қудрати Худо.

— «بَلَاءٌ»: имтиҳон, озмоиш; дар ин ҷо ҳам маънои санҷиш ва ҳам неъматро дар бар мегирад.

— «مُّبِينٌ»: ошкор, равшан, возеҳ.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки ба фарзандони Исроил аз ҷумлаи нишонаҳо ва мӯъҷизаҳое ато кард, ки тавассути онҳо Ҳазрати Мӯсо (алайҳис-салом)-ро таъйид намуда буд. Аз қабили шикофтани баҳр, фурӯ омадани «манн» ва «салво» ва дигар неъматҳои бузург. Дар ин нишонаҳо имтиҳон ва озмоиши ошкоре буд барои онҳо — санҷише, ки ҳам дар ҳолати фаровонӣ ва ҳам дар ҳолати сахтӣ онҳоро меозмуд, то сипосгузорӣ ё ношукрии онҳо ошкор гардад. Ҳамчунин ин нишонаҳо неъмати возеҳе буданд, ки Худо ба онҳо арзонӣ дошт, то бо онҳо роҳи ҳидоятро биёбанд ва ба Аллоҳ тавба кунанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон месозанд:

— Аллоҳ таъоло бандагони худро танҳо намегузорад; Ӯ бо нишонаҳо ва мӯъҷизаҳо роҳи ҳақро ба онҳо нишон медиҳад.

— Неъматҳои Худо ҳамзамон имтиҳонанд: шукргузорӣ онҳоро зиёд мекунад ва ношукрӣ сабаби маҳрумият мегардад.

— Қуръон низ аз бузургтарин нишонаҳои Худост, ки дар он ҳидоят ва раҳмат барои мардум ниҳон аст.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба нишонаҳои Худо бодиққат назар кунем, аз онҳо ибрат гирем ва бо дили кушод ба Ислом рӯ орем.

— Худованди меҳрубон ҳатто барои гуноҳкорон низ роҳи тавбаро боз мегузорад ва онҳоро бо неъмату озмоиш ба сӯи хайр ҳидоят мекунад.