Сураи Ад-Духан — Оят 34

1. Маънои калимаҳо:

• «إِنَّ هَٰؤُلَاءِ» — яъне инҳо, ки ишора ба мушрикони Макка аст.
• «لَيَقُولُونَ» — яқинан мегӯянд, сухани худро бо таъкид баён мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, ин мушриконе, ки паёмбарро дурӯғ мешуморанд ва аз эҳёи баъд аз марг инкор мекунанд, мегӯянд: «Ҳаёти мо танҳо ҳамин зиндагии дунёст, мо меравем ва дигар ҳеҷ гоҳ зинда намешавем. Ин марг танҳо як бор аст, ки онро мечашем, ва баъд аз марг барои ҳисобу китоб ва савобу ҷазо ҳеҷ гоҳ баргардонида намешавем». Онҳо ин суханонро он вақт мегӯянд, ки ба онҳо гуфта мешавад: «Шумо хоҳед мурд, сипас зинда мешавед ва барои ҷавобгарӣ баргардонида мешавед». Ин гуфтори онҳо нишонаи инкори рӯзи қиёмат ва баъд аз марг зинда шудан аст, ки онро бо ҷидду ҷаҳд рад мекунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Оят нишон медиҳад, ки инкори рӯзи қиёмат ва эҳёи баъд аз марг роҳи кофирон ва мушрикон будааст, ва мусулмон бояд ба ин ақидаи ботил муқобилат кунад.
• Эътиқод ба зиндашавӣ баъд аз марг ва рӯзи ҳисоб асоси имон аст, ва инсонро ба амалҳои нек ва тарки гуноҳ ташвиқ мекунад.
• Оят моро огоҳ мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳаёти ҳақиқӣ дар охират аст, бинобар ин бояд барои он рӯз омодагӣ гирем.
• Ин гуфтори мушрикон собит мекунад, ки онҳо ба қудрати Худованд барои зинда кардани мурдагон бовар надоштанд, ҳол он ки Худои тавоно бар ҳар чиз қодир аст.
• Ин оят моро ба тафаккур дар бораи офариниш ва қудрати бепоёни Парвардигор даъват мекунад, то ки имон ва яқини мо ба рӯзи охират қавӣ гардад.