Сураи Аль-Ахкаф — Оят 27

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَهْلَكْنَا: нест кардем, ҳалок гардондем.
• مَا حَوْلَكُم: он чи дар атрофи шумост.
• الْقُرَىٰ: деҳаҳо, шаҳрҳо — киноя аз қавмҳои пешина.
• صَرَّفْنَا: гуногун намудем, такрор ва равшан баён кардем.
• الْآيَاتِ: оятҳо, нишонаҳо, далелҳо ва ҳушдорҳо.
• لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ: то шояд онҳо аз куфру гуноҳ баргарданд ва ба Худо рӯ оваранд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят ба сокинони Макка ҳушдор медиҳад, ки пеш аз онҳо қавмҳои зиёдеро, ки дар атрофи онҳо зиндагӣ мекарданд — монанди қавми Од, Самуд, қавми Лут ва аҳли Мадян — ҳалок гардонидем. Ин деҳаҳо ва шаҳрҳо акнун харобу вайрона шудаанд ва осори онҳо барои мардум ибрат аст.

Сипас Худо мефармояд, ки Мо оятҳо ва далелҳои худро барои онҳо гуногун ва равшан баён кардем: гоҳе бо оятҳои равшани тавҳид, гоҳе бо ҳушдор аз азоб, гоҳе бо нишонаҳои қудрати Худо дар офариниш. Ҳамаи ин барои он буд, ки шояд онҳо аз роҳи куфру саркашӣ баргарданд ва ба сӯи имон ва итоати Худо рӯ оваранд. Аммо онҳо барнагаштанд ва дар куфри худ идома карданд, бинобар ин сазовори ҳалокат шуданд.

Ин оят ба мардуми Макка — ва ба ҳамаи мардум дар ҳар замон — таъкид мекунад, ки Худо роҳҳои ҳидоятро барояшон фароҳам месозад ва ҳеҷ узре барои онҳо намемонад. Агар онҳо боз ҳам рӯй гардонанд, сарнаҷоми қавмҳои пешина дар интизори онҳост.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худо одил аст ва пеш аз азоб ҳамеша ҳушдор медиҳад, то мардум фурсати тавба дошта бошанд.
• Таърихи қавмҳои пешина дарс ва ибрат аст барои ҳамаи наслҳо, то аз сарнаҷоми бади онҳо панд гиранд.
• Гуногунӣ ва равшании оятҳои Худо — аз раҳмати Ӯст, то бандагонаш роҳи ростро пайдо кунанд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ҳушдорҳои Худо беэътиноӣ накунем ва ҳарчи зудтар ба сӯи Ӯ баргардем.
• Ислом дини раҳмат ва ҳидоят аст: Худо намехоҳад бандагонаш ҳалок шаванд, балки мехоҳад онҳо тавба кунанд ва наҷот ёбанд.
• Қуръон китоби панд ва ибрат аст — ҳар ояти он барои мо дарси ҳаёт аст, то роҳи некро интихоб кунем ва аз роҳи бад дур шавем.