Сураи Аль-Ахкаф — Оят 28

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• فَلَوْلَا: пас чаро на, яъне «пас чаро ёрӣ надоданд».
• قُرْبَانًا: наздикӣ ҷӯстан, яъне чизе, ки ба воситаи он ба Худо наздик мешуданд.
• آلِهَةً: худоён, бутҳо.
• ضَلُّوا: гум шуданд, нопадид шуданд, ғоиб шуданд.
• إِفْكُهُمْ: дурӯғи онҳо, суханони беасоси онҳо.
• يَفْتَرُونَ: ба Худо дурӯғ мебастанд, аз худ месохтанд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят аз ҳоли умматҳои гузаштаи ҳалокшуда хабар медиҳад ва мефармояд: чаро он бутҳо ва худоёни сохтае, ки ин мардум ба ҷои Худои ягона ба худоӣ гирифта, ба воситаи ибодат ва қурбонӣ ба онҳо ба Худо наздикӣ меҷустанд, ба ёрии онҳо нарасиданд ва аз азобу ҳалокат наҷот надоданд? Онҳо ин бутҳоро ба умеди он ки дар пеши Худо шафоат мекунанд ва ба онҳо фоида мерасонанд, парастиш мекарданд. Аммо ҳангоми фуромадани азоб, он бутҳо аз назари онҳо нопадид шуданд ва ғоиб гардиданд, ҳеҷ ҷавобе надоданд ва ҳеҷ дифое накарданд. Ин ҳолат нишон медиҳад, ки бутпарастӣ ва умед ба онҳо тамоман беасос буд. Он чи онҳо ба он бовар доштанд ва аз худ месохтанд, ки ин бутҳо ба онҳо фоида мерасонанд ва шафоат мекунанд, дурӯғ ва ихтирои худи онҳо буд. Ҳақиқат ин аст, ки танҳо Худои ягона метавонад ёрӣ расонад ва аз азоб наҷот диҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки танҳо ба Худованди ягона такя кунем ва танҳо аз Ӯ ёрӣ бихоҳем, зеро ғайри Ӯ ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз наметавонад фоида ё зарар расонад.
• Бутҳо ва воситаҳои сохта ҳеҷ гоҳ ба инсон ёрӣ намерасонанд ва дар вақти ниёз аз ӯ ғоиб мешаванд.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ба афсонаҳо ва боварҳои беасос такя накунем, балки ҳақиқатро биҷӯем.
• Ислом даъват мекунад, ки инсон ба Худои ягона рӯй оварад, ки ҳамеша ҳозир ва ҷавобгӯи дуоҳост.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи имон ба Худо ва тавҳид мекашад, зеро танҳо ин роҳ наҷотбахш аст.