Surat Muhammad — Ayat 1

1. Tetembungan kang perlu dimangerteni:

• كفروا (kafaru): ora percaya marang Allah, nolak ketuhanan Allah kang Maha Tunggal.
• صدوا (shaddu): ngalangi, ngalang-alangi, utawa nyegah wong liya.
• سبيل الله (sabilillah): dalane Allah, yaiku agama Islam lan syariat kang wis diturunake marang Nabi Muhammad.
• أضل أعمالهم (adhalla a'malahum): nggawe ora ana gunane, ngilangake, lan mbatalake kabeh amal panggawene.

1. Tafsir ayat:

Wong-wong kang ora percaya marang Allah lan ora ngakoni yen Allah iku siji-sijine Pangeran kang kudu disembah, banjur padha ngalang-alangi wong liya supaya ora mlebu ing dalane Allah, yaiku agama Islam, mula Allah ngilangake lan mbatalake kabeh amal panggawene. Senajan dheweke tau nindakake kabecikan kayata menehi pangan marang wong mlarat lan nyambungake silaturahmi, nanging amal mau ora ana gunane lan ora ditampa dening Allah, amarga dheweke wis nolak iman lan ngalangi wong liya saka dalane Allah. Allah uga nggawe dheweke dadi wong kang rugi lan cilaka amarga saka panggawene mau.

1. Faedah kang bisa dijupuk:

• Iman marang Allah iku dadi dhasar kanggo ditampane kabeh amal kabecikan. Tanpa iman, amal apik ora ana gunane ing ngarsane Allah.
• Ngalang-alangi wong liya saka dalane Allah iku dosa gedhe, lan bisa nyebabake amal kabecikan dadi rusak lan ora diterima.
• Ayat iki ngelingake kita supaya ora mung nindakake kabecikan, nanging uga kudu njaga iman lan ora ngalangi wong liya kanggo ngerti lan nglakoni agama Islam.
• Islam mulangake yen saben wong duwe tanggung jawab kanggo nyebarake kabecikan lan ora ngalang-alangi wong liya saka dalan kang bener.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih semangat kanggo njaga iman, nindakake amal saleh, lan ngajak wong liya marang kabecikan, supaya ora kalebu golongan kang rugi.