سورت محمد — آیت 1

د کلمو معناګانې:

• کفر: د الله تعالی په الوهيت، رسالت او د هغه په احکامو باندې بې باوري کول او انکار کول.
• صدّ: بندول، اړول او مخه نيول.
• سبيل الله: د الله هغه لار چې هغه يې خپلو بندګانو ته ښودلې ده، يعنې اسلام.
• أضلّ: ضايع کول، باطلول او له منځه وړل.
• أعمال: هغه کړنې او کارونه چې انسان يې کوي.

د آيت تفسير:

الله تعالی په دې آيت کې د هغو کسانو په اړه خبر ورکوي چې کافر شوي دي، يعنې د الله په الوهيت يې انکار کړی او د هغه پر رسول او دين يې بې باوري ښودلې ده. دوی نه يوازې پخپله کفر کړی، بلکې نور خلک يې هم د الله له لارې (اسلام) څخه بند کړي او د هغوی مخه يې نيولې ده چې د حق دين پيروي ونه کړي. د دوی دا کړنې — لکه د کعبې د اوبو ورکول، د حاجيانو مېلمه پالنه او د خپلوانو سره نيکي — که څه هم په ظاهر ښه کارونه وو، خو ځکه چې د دوی بنسټ پر کفر او د الله پر رسول د ايمان پر نشتوالي ولاړ و، الله تعالی د دوی ټول کارونه باطل او ضايع کړل. هغوی ته يې هيڅ ثواب ونه لاره او د دوی کړنې يې د قيامت په ورځ د هغوی لپاره بې ارزښته وګرځولې. دا د الله تعالی عدل دی چې هغه څوک چې پر هغه کافر شي او د هغه له لارې څخه نور خلک هم بند کړي، د هغوی نيکي ښکاره کړنې به هم له منځه يوسي.

د آيت څخه ترلاسه شوې ګټې:

1. د ايمان بنسټيز حيثيت: دا آيت ښيي چې د نيکو کړنو د منلو شرط ايمان دی. که چېرې په زړه کې ايمان نه وي، نو هر څومره ښه کارونه به هم باطل وي.
2. د کفر سزا: هغه څوک چې کفر کوي او نور خلک د الله له لارې بندوي، الله تعالی به د هغوی ټول کارونه ضايع کړي او دوی به په آخرت کې سخت زيانمن شي.
3. د دعوت اهميت: دا آيت د مسلمانانو لپاره يو تنبيه ده چې د الله په لار کې د خلکو د بندولو په مقابل کې د خلکو د رابللو هڅه وکړي، ځکه چې د الله له لارې بندول د اعمالو د ضايع کېدو سبب ګرځي.
4. د الله عدل: الله تعالی هيڅوک ته ظلم نه کوي، بلکې هر څوک چې د هغه په احکامو کې له حق څخه انحراف وکړي، د هغه سزا به ورکړل شي. دا د الله په عدل او حکمت باندې د ايمان پياوړتيا ده.