Сураи Мухаммад — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

— «كفروا»: инкор карданд, яъне ба ягонагии Аллоҳ ва рисолати Паёмбар (с) имон наоварданд.

— «صدّوا»: боздоштанд, монеъ шуданд.

— «سبيل الله»: роҳи Аллоҳ, яъне дини Ислом ва шариати Ӯ.

— «أضلّ أعمالهم»: аъмолашонро ботил ва бесамар гардонд.

1. Тафсири оят:

Онҳое, ки ба Аллоҳи ягона имон наоварданд ва худ ва дигаронро аз роҳи Аллоҳ — аз дини Ислом — боздоштанд, Аллоҳ тамоми аъмоли некӯашонро ботил гардонд ва бесамар сохт. Инҳо мардуми Макка буданд, ки Паёмбар (с)-ро аз шаҳр берун карданд ва мардумро аз пайравии дини ҳақ монеъ шуданд. Ҳатто он корҳои наке, ки онҳо анҷом медоданд — монанди таом додан ба мискинон ва пайвандии хешовандон — аз сабаби куфру саркашӣ қабул нагардид ва подоши онҳо барбод рафт.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд ҳақиқатро бипазирад ва худро аз роҳи рост боз надорад, зеро саркашӣ аз ҳақ сабаби нест шудани аъмоли нек мегардад.

— Дини Ислом роҳи наҷот ва саодати дуняву охират аст; боздоштани дигарон аз ин роҳ гуноҳи бузург аст.

— Аллоҳ одил аст: аъмоли нек бе имон ва ихлос арзиш надорад, бинобар ин инсон бояд аввал имонро дар дил устувор кунад.

— Ин оят ҳушдор медиҳад, ки ҳатто корҳои хайрнок бе имон ва таслим ба Аллоҳ бесамар мемонанд, ва ин моро ба сӯи имон ва амали солеҳ ҳидоят мекунад.