Sura Muhammad — Werset 1

Znaczenie słów:

• kafarū – zaprzeczyli, odrzucili wiarę w Boga,
• ṣaddū – odwracali, powstrzymywali (innych),
• sabīl Allāh – droga Boga, czyli Jego religia i prawo,
• aḍalla – uczynił daremnym, pozbawił wartości, zniweczył,
• aʿmālahum – ich czyny, uczynki.

Tafsir (wyjaśnienie):

Te słowa odnoszą się do tych, którzy odrzucili prawdę o jedyności Boga i Jego prawowitej czci, a także – jak wskazują okoliczności objawienia – do mieszkańców Mekki, którzy wypędzili Proroka (niech spoczywa na nim pokój i błogosławieństwo) i odwracali ludzi od drogi Boga, czyli od islamu. Ich grzech był podwójny: sami nie uwierzyli i aktywnie przeszkadzali innym w przyjęciu wiary. W rezultacie Bóg uczynił ich uczynki całkowicie daremnymi – nawet te, które w innych okolicznościach mogłyby być uważane za dobre, jak karmienie głodnych czy utrzymywanie więzi rodzinnych, nie zostaną przez Niego przyjęte, ponieważ brakowało im podstawy – wiary i czystej intencji. Ich wysiłek nie przyniesie im żadnej korzyści w życiu ostatecznym.

Korzyści i wnioski:

Z tej wersetu uczymy się, że wiara jest fundamentem, na którym Bóg ocenia wszystkie nasze czyny. Bez niej nawet najlepsze uczynki tracą swoją wartość w życiu ostatecznym. Uczy nas to, jak wielkie znaczenie ma czystość serca i właściwa intencja – to one decydują o przyjęciu naszych działań przez Boga. Jednocześnie werset ten ostrzega przed szkodzeniem innym w sprawach religii – kto odwraca ludzi od prawdy, ten wyrządza sobie największą krzywdę. Dla wierzącego jest to zachęta, aby strzec swojej wiary i czynić dobro z czystym sercem, oraz aby z troską i mądrością przybliżać innych do Boga, a nie oddalać ich od Niego.