Сураи Мухаммад — Оят 36

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• لَعِبٌ — бозӣ, ки дар он манфиати воқеӣ нест.
• لَهْوٌ — саргармӣ ва ғафлат, чизе ки инсонро аз кори муҳим бозмедорад.
• تَتَّقُوا — парҳезгорӣ кунед, яъне аз гуноҳҳо дурӣ ҷӯед ва амрҳои Худоро иҷро намоед.
• أُجُورَكُمْ — подоши аъмоли шумо, савоби некӯкорӣ.
• أَمْوَالَكُمْ — молҳои шумо, дороиҳои шумо.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки зиндагии дунё танҳо бозӣ ва саргармист. Он на поёндор аст ва на арзандаи он ки инсони хирадманд дили худро ба он бандад ва аз охират ғофил шавад. Дунё мисли бозичаест, ки одамон бо он муддате машғул мешаванд ва баъд онро тарк мекунанд. Аз ин рӯ, бояд инсон дунёро восита бинад, на ҳадаф.

Сипас Худованд мефармояд: агар шумо ба Худо ва Расули Ӯ имон оваред ва аз гуноҳҳо парҳез кунед ва амрҳои Худоро ба ҷо оваред, Худованд подоши аъмоли шуморо пурра ва бекам медиҳад. Ӯ аз шумо тамоми молҳоятонро талаб намекунад, балки танҳо он чизеро талаб мекунад, ки бар шумо фарз гардидааст, яъне закот ва садақаи воҷиб. Ин аз раҳмати Худованд аст, ки Ӯ бар бандагони худ осонӣ мехоҳад ва онҳоро ба душворӣ намеандозад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки зиндагии дунё гузаро аст ва набояд ҳамаи кӯшиш ва вақти худро ба он сарф кунем, балки бояд барои охират низ тайёрӣ бинам.
• Имон ва парҳезгорӣ роҳи ба даст овардани подоши бузург ва ҷовидонӣ дар охират аст.
• Худованд бандагони худро дӯст медорад ва аз онҳо чизеро талаб намекунад, ки берун аз тоқати онҳост. Ӯ танҳо закот ва ибодатро фарз кардааст, ки ба манфиати худи инсон аст.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки роҳи савоб осон аст ва ҳар касе бо имон ва амали нек метавонад ба подоши Худо ноил гардад.
• Ислом дини осонӣ ва раҳмат аст, на дини душворӣ ва машаққат.