Сураи Мухаммад — Оят 37

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• يَسْأَلْكُمُوهَا: агар аз шумо тамоми молҳоятонро талаб кунад.
• فَيُحْفِكُمْ: пас исрор кунад ва талаби шуморо сахт гирад.
• تَبْخَلُوا: бахилӣ кунед ва молро надиҳед.
• وَيُخْرِجْ أَضْغَانَكُمْ: ва кинҳо ва адоватҳои дилҳои шуморо ошкор кунад.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки агар аз шумо ҳамаи молҳоятонро талаб мекард ва дар ин талаб исрор меварзид, шумо бахилӣ мекардед ва аз додани он худдорӣ менамудед. Дар натиҷа, он бахилӣ ва худдорӣ кинҳо ва адоватҳои пинҳонии дилҳои шуморо ошкор месохт. Зеро ҳангоми талаби мол, ҳақиқати ҳоли одамон ошкор мегардад: ростқавл аз дурӯғгӯй фарқ мекунад ва он ки ба роҳи Худо саховатманд аст, аз он ки танҳо дар сухан даъвои имон дорад, ҷудо мешавад. Аммо Худованди Меҳрубон бо бандагони худ мурувват карда, тамоми молҳояшонро наталаб кард, балки танҳо закот ва садақаро, ки қисми ками мол аст, воҷиб гардонид. Ин раҳмат ва осонии Худованд нисбат ба бандагони муъмин аст, то онҳо ба осонӣ адои ин ҳақро кунанд ва дилҳояшон аз кин ва адоват пок бимонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Худованд бандагони худро дӯст медорад ва ҳеҷ гоҳ тақозои берун аз тоқати онҳо намекунад.
• Ислом дини осонӣ ва мурувват аст, на дини сахтгирӣ ва тангӣ.
• Инфоқ дар роҳи Худо дилро аз кин, ҳасад ва адоват пок месозад.
• Саховат ва бахилӣ санҷиши ҳақиқии имон ва самимияти инсон аст.
• Пинҳон доштани кинҳо дар дил зарар дорад; инфоқ ва саховат воситаи таҳорати дил аст.
• Муъмин бояд шукргузор бошад, ки Худованд аз ӯ танҳо андозаи камро талаб кардааст, на тамоми молро.
• Ин оят моро ба сӯи саховатмандӣ, покии дил ва итоати Худованд ҳидоят мекунад ва муҳаббати моро ба Ислом ва Қуръон зиёд мегардонад.