Sura Al-Ma'ida — Werset 43

1) Znaczenie wybranych słów:

• يُحَكِّمُونَكَ — czynią cię sędzią, proszą cię o rozstrzygnięcie sporu.
• حُكْمُ اللَّهِ — prawo i wyrok Boga (w tym kontekście: kara kamienowania za cudzołóstwo).
• يَتَوَلَّوْنَ — odwracają się, odchodzą, uchylają się.

2) Interpretacja wersetu:

Allah zwraca się do Swojego Proroka ﷺ z wyrazem zdziwienia i nagany wobec postępowania pewnej grupy Żydów. Oto oni — mimo że nie wierzą w Proroka ani w to, co zostało mu objawione — przychodzą do niego, aby rozstrzygał ich spory. A przecież mają wśród siebie Torę, w której znajduje się wyraźne prawo Boga dotyczące tej sprawy — kara kamienowania za czyn, o który się spierali. Następnie, gdy Prorok ﷺ wydał wyrok zgodny z Torą, oni odwrócili się i odrzucili to rozstrzygnięcie, ponieważ nie było zgodne z ich pragnieniami i interesami.

W ten sposób zebrali w sobie dwie sprzeczne postawy: z jednej strony nie zastosowali się do własnej świętej księgi, którą uznawali za źródło prawa, a z drugiej — odrzucili sprawiedliwy wyrok Proroka ﷺ, gdy tylko nie odpowiadał ich zachciankom. Tacy ludzie nie mogą być nazwani wierzącymi, ponieważ prawdziwa wiara wymaga poddania się prawu Boga w każdych okolicznościach — zarówno wtedy, gdy jest ono zgodne z naszymi pragnieniami, jak i wtedy, gdy jest przeciwko nim.

3) Wnioski i nauki płynące z wersetu:

• Wiara nie jest jedynie deklaracją słowną, ale praktycznym poddaniem się prawu Boga — kto odrzuca wyrok Boga, gdy nie odpowiada jego pragnieniom, ten nie jest prawdziwym wierzącym.
• Człowiek nie może wybiórczo przyjmować prawa Bożego — akceptować to, co mu odpowiada, a odrzucać to, co jest dla niego trudne. Prawdziwa wiara wymaga pełnego poddania się.
• Piękno islamu polega na tym, że jego prawo opiera się na sprawiedliwości i mądrości Boga, a nie na ludzkich zachciankach. Dlatego muzułmanin powinien być dumny, że jego życie opiera się na objawieniu, które gwarantuje dobro w tym życiu i w życiu ostatecznym.
• Werset ten uczy nas również, że szukanie rozstrzygnięć u ludzi sprawiedliwych i uczonych jest godne pochwały, ale pod warunkiem, że przyjmujemy ich wyroki z pokorą i gotowością do poddania się, a nie tylko wtedy, gdy są one wygodne dla nas.