Сураи Аль-Маида — Оят 57

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• هُزُوًا: масхара, тамасхур.
• لَعِبًا: бозӣ, саргармӣ, яъне рафтори сабук ва беэҳтиромона нисбат ба дин.
• أَوْلِيَاءَ: дӯстон, ҳамдилон, ҳомиёну сарпарастон.
• أُوتُوا الْكِتَابَ: касоне, ки ба онҳо китоб дода шудааст, яъне яҳудиён ва насрониён.
• اتَّقُوا اللَّهَ: аз Аллоҳ битарсед, парҳезгорӣ кунед.

1. Тафсири оят:

Эй касоне, ки имон овардаед, аз миёни онҳое, ки ба шумо китоб дода шуда буд пеш аз шумо — яҳудиён ва насрониён — ва инчунин кофирон, касонеро, ки дини шуморо масхара ва бозӣ мегиранд, ба дӯстӣ ва сарпарастӣ нагиред. Онҳо дини шуморо бо тамасхур ва беэҳтиромӣ қабул мекунанд ва аз он шодӣ мекунанд, ки онро сабук ва беарзиш нишон диҳанд. Пас шумо, ки мӯъминед, набояд бо чунин касон равобити дӯстона ва ҳамдилона дошта бошед, зеро дӯстӣ бо онҳо ба дини шумо зарар мерасонад ва ба онҳо имкони тамасхур ва таҳқирро медиҳад.

Сипас Аллоҳ таоло мефармояд: аз Аллоҳ битарсед ва аз он чи шуморо аз он наҳй кардааст, яъне аз дӯстӣ ва ҳамдилӣ бо ин тамасхуркунандагон ва кофирон, парҳез кунед, агар шумо воқеан мӯъмин бошед. Зеро имон ҳақиқӣ тақозо мекунад, ки инсон аз он чи Аллоҳ манъ кардааст, даст кашад ва ба аҳкоми Ӯ амал кунад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мӯъминон таълим медиҳад, ки дини худро азиз бидоранд ва ба касоне, ки онро масхара мекунанд, наздикӣ накунанд.
• Имон ҳақиқӣ танҳо гуфтор нест, балки амал ва парҳезгориро талаб мекунад.
• Дӯстӣ бо душманони дин метавонад ба заъфи имон ва гумроҳӣ оварда расонад.
• Парҳезгорӣ аз Аллоҳ ва риояи ҳудуди Ӯ нишонаи имон ва сабаби ҳифзи дини инсон аст.
• Ин оят мусулмонро ба эҳтиром ва муҳофизати арзишҳои исломӣ ташвиқ мекунад ва ӯро аз таъсири бадхоҳон эмин медорад.