Сураи Аль-Маида — Оят 58

1. Маънои калимаҳо:

• نَادَيْتُمْ — нидо кардед, овоз додед, яъне даъват кардед.
• الصَّلَاةِ — намоз, ки бузургтарин ибодат аст.
• اتَّخَذُوهَا — онро гирифтанд, қарор доданд.
• هُزُوًا — масхара, тамасхур.
• لَعِبًا — бозӣ, саргармӣ.
• لَا يَعْقِلُونَ — намеандешанд, намефаҳманд.

1. Тафсири оят:

Ва ҳангоме ки шумо — эй мӯъминон — ба намоз нидо медиҳед ва овоз медиҳед, яҳудиён, насрониён ва мушрикон ин даъватро ба намоз ба масхара ва бозӣ мегиранд. Онҳо аз ин ибодати бузург тамасхур мекунанд ва онро сабук мешуморанд. Сабаби ин рафтори онҳо он аст, ки онҳо қавме ҳастанд, ки намеандешанд ва ҳақиқати ибодатро намефаҳманд. Онҳо азимати намозро, ки бузургтарин роҳи наздикшавӣ ба Худованд аст, дарк намекунанд ва ҳикмати шариатеро, ки Худо барои бандагонаш муқаррар кардааст, намедонанд. Беақлӣ ва нодонӣ онҳоро ба он водор мекунад, ки ҳақро тамасхур кунанд, зеро ақл одамро аз чунин рафтор бозмедорад.

1. Фоидаҳои оят:

• Намоз бузургтарин ибодат ва воситаи наздикшавӣ ба Худованд аст, бинобар ин даъват ба он шараф аст, на сабаби шарм.
• Тамасхур ва масхара кардани ибодатҳои исломӣ нишонаи нодонӣ ва беақлӣ аст.
• Ақл ва андеша одамро ба эҳтироми ҳақ ва ибодатҳо ҳидоят мекунад.
• Мӯъминон бояд дар роҳи даъват ба намоз устувор бошанд ва аз тамасхури душманон натарсанд.
• Ислом дини ақл ва андеша аст; ҳар ки ҳақиқати онро дарк кунад, ба он ҷалб мешавад.