Сураи Аль-Маида — Оят 60

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• مَثُوبَةً: подоша, ҷазо; дар асл барои подоши нек истифода мешавад, вале дар ин ҷо ба маънои ҷазо омадааст.
• لَعَنَهُ: аз раҳмати Худо дур кард.
• الْقِرَدَةَ: маймунҳо.
• الْخَنَازِيرَ: хукҳо.
• الطَّاغُوتَ: ҳар чизе ки ба ғайри Худо ибодат шавад ва ба ин ибодат розӣ бошад; ё шайтон.
• سَوَاءِ السَّبِيلِ: роҳи рост ва дуруст.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, ба мардум бигӯ: оё шуморо аз касоне хабар диҳам, ки ҷазои онҳо дар назди Худо аз ҷазои ин фосиқон бадтар аст? Онҳо касоне ҳастанд, ки Худо онҳоро аз раҳмати худ дур кардааст ва бар онҳо ғазаб намудааст. Худо баъзе аз онҳоро ба шакли маймунҳо ва баъзе дигарашонро ба шакли хукҳо табдил додааст, зеро онҳо аз фармони Худо сарпечӣ карданд ва гуноҳҳоро ошкоро содир намуданд. Инчунин, баъзе аз онҳо ба ҷои Худо ба тоғут — яъне ба шайтон ва ҳар чизе ки ба ғайри Худо ибодат мешавад — ибодат карданд. Ин гурӯҳ дар охират бадтарин ҷойгоҳро доранд ва аз роҳи рост бештар гумроҳ шудаанд.

Ин оят ба яҳудиён ишора мекунад, ки бо вуҷуди дидани мӯъҷизаҳо ва оёти равшани Худо, ба куфр ва гуноҳ идома доданд. Баъзе аз онҳо, ки рӯзи шанбе аз моҳидорӣ манъ шуда буданд, аз ин фармон сарпечӣ карданд ва Худо онҳоро ба шакли маймунҳо табдил дод. Баъзеи дигар, ки ба мӯъҷизаи сари дастархони Исо (а) куфр карданд, ба шакли хукҳо табдил ёфтанд. Ин ҷазо барои он буд, ки онҳо ҳақро дониста, аз он рӯй гардонданд ва ба тоғут ибодат карданд.

Вақте ки ин оят нозил шуд, мусулмонон ба яҳудиён гуфтанд: "Эй бародарони маймунҳо ва хукҳо!" ва онҳо аз шармандагӣ сарҳои худро поин андохтанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки сарпечӣ аз фармони Худо ва идома додани гуноҳ метавонад ба ҷазои сахт оварда расонад, ҳатто ба табдили шакли зоҳирии инсон.
• Ибодати тоғут — яъне ҳар чизе ки ба ғайри Худо ибодат шавад — сабаби гумроҳии бузург ва дур шудан аз роҳи рост аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Худои ягона ибодат кунем ва аз ҳар гуна ширк ва тоғутпарастӣ дурӣ ҷӯем.
• Худо одил аст ва ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад; касоне ки ҳақро медонанд ва аз он рӯй мегардонанд, дар охират бадтарин ҷойгоҳро доранд.
• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки аз гуноҳҳо тавба кунем ва ба роҳи рост баргардем, зеро раҳмати Худо барои тавбакунандагон кушода аст.
• Қуръон бо чунин мисолҳо моро ба андеша водор мекунад, ки оқибати куфр ва гуноҳ чӣ гуна аст, ва моро ба сӯи имон ва амали солеҳ ҳидоят менамояд.