Сураи Аль-Маида — Оят 61

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• Мунофиқон: касоне, ки дар зоҳир имон меоранд, вале дар ботин кофиранд.
• Куфр: инкор ва ношукрии ҳақиқат, пӯшидани имон.
• Дохil шудан бо куфр: яъне ҳангоми омадан низ дилашон пур аз куфр буд.
• Хориҷ шудан бо он: яъне ҳангоми рафтан низ ҳамон куфрро бо худ мебаранд ва тағйир наёфтаанд.
• Пинҳон медоштанд: чизеро дар дил пинҳон мекарданд, ки хилофи зоҳирашон буд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ҳолати мунофиқонро баён мекунад, ки вақте назди шумо — эй мӯъминон — меоянд, ба забони худ мегӯянд: «Имон овардем», вале ин суханони онҳо рост нест. Онҳо ҳангоми ворид шудан ба назди шумо дилҳояшон пур аз куфр буд ва ҳангоми баргаштан низ ҳамон куфрро бо худ мебаранд ва ҳеҷ тағйире дар эътиқоди ботинашон ба вуҷуд наомадааст. Онҳо на дар омадан ва на дар рафтан аз куфр ҷудо нашуданд, балки пайваста бар он истодаанд. Аллоҳ аз он чи дар дилҳои худ пинҳон медоранд, огоҳтар аст; ҳеҷ чиз аз илми Ӯ пинҳон намемонад ва ба зудӣ онҳоро ба сабаби ин дуруг ва мунофиқӣ ҷазо хоҳад дод.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Қуръон ҳатто ниятҳои пинҳонии дилҳоро ошкор мекунад, ки ин далели бузурги дониши бепоёни Аллоҳ аст.
• Ислом ба ростқавлӣ ва самимият дар имон арзиш медиҳад, на ба суханони холӣ аз забони зоҳир.
• Ояти мазкур мӯъминонро огоҳ месозад, ки фиреб ва дурусти намоиши баъзе одамонро шинохта, ба зоҳири суханонашон фирефта нашаванд.
• Дар ин оят тасаллие барои мӯъминон аст, ки Аллоҳ аз ҳамаи розҳо огоҳ аст ва адолати Ӯ ҳаргиз поймол намешавад.
• Қуръон китоби ҳидоят ва равшангарӣ аст, ки ҳақиқатро ҳам дар зоҳир ва ҳам дар ботин нишон медиҳад ва инсонро ба сӯи самимият ва покии дил роҳнамоӣ мекунад.