Сураи Каф — Оят 26

1. Маънии калимаҳои муҳим:

• جَعَلَ: қарор дод, сохт.
• إِلَٰهًا آخَرَ: маъбуди дигар, яъне шарике, ки дар ибодат бо Худо баробар карда шуд.
• فَأَلْقِيَاهُ: пас ӯро партоед (хатоб ба ду фаришта — ронанда ва шоҳид).
• الْعَذَابِ الشَّدِيدِ: азоби сахт, ки дар оташи дӯзах аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони Худованд аст, ки ба ду фаришта — он ки одамро ба сӯи ҳисоб меронад ва он ки бар аъмолаш шоҳид аст — фармон медиҳад. Дар рӯзи қиёмат, пас аз он ки Худо миёни бандагонаш доварӣ мекунад, ба онҳо мефармояд: он касеро, ки дар дунё бо Худои Ягона маъбуди дигареро шарик қарор дода, ба ибодат гирифтааст, ба азоби сахти дӯзах бипартоед.

Ин шахс гуноҳи бузургтарин — ширкро содир кардааст, ки ҳеҷ гуноҳе ба он баробар нест. Ӯ ба ҷои он ки танҳо Худоро парастиш кунад, махлуқеро дар ибодат бо Ӯ шарик сохтааст. Аз ин рӯ, ҷазои ӯ азоби сахт ва дарднок дар оташи дӯзах аст, ки ҳеҷ гоҳ аз он наҷот намеёбад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ширк — бузургтарин гуноҳ аст ва ҳеҷ гуноҳе ба он наздик нест. Пас бояд аз ҳар гуна ширк — ошкор ва пинҳон — худро пок нигоҳ дорем.
• Худо дар ин оят адолати худро нишон медиҳад: касе ки ба Ӯ шарик оварад, дар рӯзи қиёмат ба азоби сахт гирифтор мешавад.
• Ин оят моро ба тавҳид — ягонагии Худо — даъват мекунад, ки танҳо Ӯро ибодат кунем ва танҳо аз Ӯ ёрӣ бихоҳем.
• Ин оят ҳамчунин нишон медиҳад, ки Худо бар аъмоли бандагонаш шоҳид аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад.
• Ва оят моро тарғиб мекунад, ки ба роҳи рост — роҳи тавҳид ва итоати Худо — қадам гузорем, то аз азоби сахти дӯзах наҷот ёбем ва ба ҷаннати Худо дохил шавем.