Сураи Каф — Оят 25

1. Маънои калимаҳо:

• مَنَّاعٍ لِلْخَيْرِ: касе ки аз адои ҳуқуқи воҷиб бар ӯ бисёр монеъ мешавад; бахил ва худдорӣкунанда аз некӣ.
• مُعْتَدٍ: таҷовузкор, золим, аз ҳудуди Худо гузаранда.
• مُرِيبٍ: шаккунанда, дар дини худ дудила ва тардиддошта.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифатҳои бади он касонеро баён мекунад, ки Худованд дар рӯзи қиёмат ба ду фариштаи нависанда фармон медиҳад, ки онҳоро ба дӯзах партоянд. Яке аз ин сифатҳо он аст, ки чунин шахс аз адои ҳуқуқи воҷиб — аз қабили закот, садақа ва кӯмак ба хешовандон — бисёр монеъ мешавад ва намегузорад, ки некӣ ба дигарон бирасад. Сифати дигари ӯ таҷовузкорӣ аст: аз ҳудуди Худо мегузарад, ба бандагони Худо зулм мекунад ва ҳуқуқи онҳоро поймол месозад. Сифати сеюми ӯ шакку тардид дар дини Худост: ба ваъда ва ваъиди Худо, ба рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб бовар надорад ва дар дили худ дудилагӣ дорад. Чунин кас ҳам дар амал бахилу золим аст ва ҳам дар эътиқод шаккунанда, ва ин ҳама ӯро сазовори азоб гардондааст.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки бахилӣ ва монеъ шудан аз некӣ яке аз сифатҳои аҳли дӯзах аст, пас бояд саховатманд бошем ва ҳуқуқи воҷиби худро адо кунем.
• Таҷовуз ва зулм ба дигарон дар назди Худо гуноҳи бузург аст; бояд адолатпеша бошем ва ҳудуди Худоро риоя кунем.
• Шакку тардид дар дини Худо одатро ба ҳалокат мебарад; бояд бо яқин ва бовари қавӣ ба ваъдаҳои Худо дилбанд бошем.
• Қуръон сифатҳои неку бадро равшан баён мекунад, то мо роҳи ростро интихоб кунем ва аз сифатҳои аҳли дӯзах дурӣ ҷӯем.
• Ин оят моро ба тавба ва ислоҳи худ даъват мекунад, зеро Худованд одилу раҳим аст ва ба бандагони худ роҳи наҷотро нишон медиҳад.