Сураи Ат-Тур — Оят 34

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «فَلْيَأْتُوا»: пас биёранд, пас оваранд.

— «بِحَدِيثٍ»: бо сухане, бо гуфторе.

— «مِّثْلِهِ»: монанди он, шабеҳи он.

— «إِن كَانُوا صَادِقِينَ»: агар онҳо ростгӯй бошанд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мушриконро ба мубориза ва озмоиш даъват мекунад. Онҳо даъво мекарданд, ки Қуръон сохтаи Муҳаммад (с) аст ва аз ҷониби Худо нест. Пас Худованд мефармояд: агар шумо дар ин даъвои худ ростгӯй ҳастед, пас биёред сухане монанди ин Қуръон — бо ҳамон баландии нутқ, зебоии баён, дурустии маъноҳо ва услуби хоссе, ки дорад. Ҳатто агар хоҳед, метавонед сухане сохта ва аз худ оварда бошед, ки монанди он бошад. Аммо шумо ҳаргиз наметавонед чунин корро анҷом диҳед, зеро Қуръон каломи Худост ва монанди онро овардан аз тавони башар берун аст. Ин оят далели равшани эъҷози Қуръон ва ҳуҷҷате бар ростӣ ва ҳаққонияти паёмбари Худо (с) мебошад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Қуръон каломи Худост ва аз ҷониби Ӯ нозил шудааст, на сохтаи башар.

— Эъҷози Қуръон дар баландии нутқ, зебоии баён ва амиқии маъноҳояш зоҳир мешавад, ки монанди онро овардан аз тавони ҳамаи инсонҳо ва ҷинҳо берун аст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Қуръон бо бовар ва ибрат нигоҳ кунем ва аз он пайравӣ намоем.

— Ҳаққонияти ислом бо далелҳои равшан собит шудааст ва ҳар касе хоҳиши ҳақро дошта бошад, метавонад онро бибинад.

— Қуръон барои тамоми башар раҳмат ва ҳидоят аст ва моро ба сӯи некӣ, ростӣ ва адолат роҳнамоӣ мекунад.