Сураи Ат-Тур — Оят 48

1. Шарҳи калимаҳое, ки дар оят ниёз ба тавзеҳ доранд:

— «واصبر»: сабр кун, яъне худро аз изҳори норозигӣ ва шикоят боздор.

— «لِحُكْمِ رَبِّكَ»: ба ҳукм ва фармони Парвардигорат, ҳам ҳукми шаръӣ ва ҳам қазои қадарӣ.

— «بِأَعْيُنِنَا»: дар зери назорат, ҳифз ва эҳтиёми Мо; ин сифати Худост, ки ба Ӯ сазовор аст, бе ташбеҳ ба махлуқот ва бе таъвили номатлуб.

— «وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ»: Парвардигоратро бо ситоиш тасбеҳ гӯй, яъне «Субҳоналлоҳи ва биҳамдиҳ».

— «حِينَ تَقُومُ»: ҳангоме ки аз хоб бармехезӣ ё ба намоз меистӣ.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) фармон медиҳад, ки ба ҳукм ва қазои Парвардигораш сабр кунад — ҳам ба аҳкоми шаръие, ки бар ӯ вогузор шудааст, ва ҳам ба озору ранҷе, ки аз ҷониби қавмаш ба ӯ мерасад. Сабаби ин фармон он аст, ки ӯ дар зери назорати Худо, дар ҳифзу эҳтиёми Ӯ қарор дорад; Худо ӯро мебинад ва танҳо намегузорад. Пас набояд дилаш танг шавад ва набояд аз роҳи даъват бозмонад.

Сипас Худованд мефармояд, ки Парвардигорашро бо ситоиш тасбеҳ гӯяд, яъне Ӯро аз ҳар айбу нуқсон пок донад ва сипос гузорад, махсусан ҳангоме ки аз хоб бармехезад ё ба намоз меистад. Ин амал дилро бо Худо пайванд медиҳад, ба банда қуввату оромиш мебахшад ва ӯро барои идомаи роҳи сабр тавоно месозад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва дилҳоро ба Ислом ва Қуръон мекашанд:

— Сабр дар роҳи Худо нишонаи имон ва ихлос аст ва ҳеҷ ранҷу машаққате бе подоши Худо намемонад.

— Худованд бандагони содиқи худро танҳо намегузорад; Ӯ ҳамеша назораткунанда ва нигаҳдорандаи онҳост.

— Тасбеҳу ситоши Худо, бахусус ҳангоми бархостан аз хоб ва истодан ба намоз, дилро равшан ва рӯҳро қавӣ мегардонад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар ҳамаи ҳолатҳо — хушӣ ва сахтӣ — ба Худо таваккал кунем ва Ӯро ситоиш гӯем.

— Қуръон китобест, ки ба банда роҳи оромиш, умед ва устуворӣ дар имонро нишон медиҳад; пас биёед ба он рӯ оварем ва аз он пайравӣ кунем.